شماره ۹۷ - زبسکه کرده مکرر ثنای واجب را
شماره ۹۸ - ره عشق است و نبود خاطر خرسند باب اینجا
شماره ۹۹ - از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را
شماره ۱۰۰ - نماید جلوهٔ عکسش ز بس بیتاب دریا را
شماره ۱۰۳ - نگه بر چهره نتوان کرد آن ترک شرابی را
شماره ۱۰۶ - به عرش عزتم جا داده است اقبال خواریها
شماره ۱۱۳ - قضا چون باعث ایجاد شد آب و گل ما را
شماره ۱۱۴ - می دهد طرز نگاهت یاد می نوشی مرا
شماره ۱۱۶ - سخت پر شد در غم عشقت تن محزون ما
شماره ۱۱۷ - ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را
شماره ۱۲۲ - منع نتوان کرد از بی طاقتی سیماب را
شماره ۱۲۴ - بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را
شماره ۱۲۵ - می کنم در سینه پنهان آه درد آلود را
شماره ۱۲۶ - بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ما
شماره ۱۲۷ - چه جان باشد به پیش چشم او دلهای سنگین را
شماره ۱۲۸ - پیچ و تاب غم فزاید انبساط مرد را
شماره ۱۲۹ - به رویم دیدهٔ حیران در فیضی گشود اینجا
شماره ۱۳۲ - آتش به جان فکنده رخت آفتاب را
شماره ۱۳۴ - بر نمی تابید شرم او حضور شمع را
شماره ۱۳۵ - چنان کز شهد و شکر نقل نوشین می شود پیدا