شماره ۱۶۱ - مایه عزت، ز مردم روی پنهان کردن است
شماره ۱۶۳ - میدود هر سو سخن،صاحب سخن گر ساکن است
شماره ۱۶۴ - عشق معشوقیست کوی او دل تنگ من است
شماره ۱۶۵ - کوه کن از طرفی، وز طرفی مجنون است
شماره ۱۶۶ - دل تو آهن و رو سنگ و خواب سنگین است
شماره ۱۶۸ - طرف از شکستگان جهان کس نبسته است
شماره ۱۶۹ - چون دو ابروی سیاهت که بهم پیوسته است
شماره ۱۷۱ - لوح دنیا از خط مهر و محبت ساده است
شماره ۱۷۵ - بسکه ضعفم از نگاه او بخود بالیده است
شماره ۱۷۶ - خود کوه لنگری و، دلت سنگ خاره است
شماره ۱۷۸ - بربند میان، وقت کنارت ز میانهاست
شماره ۱۷۹ - دو رنگی، شیوه اهل زمانه است
شماره ۱۸۱ - چو خیزی از سر شهرت سریر سلطانی است
شماره ۱۸۲ - دیدم ملک و مال جهان را، ندیدنی است
شماره ۱۸۴ - ز بسکه قوت جذب نگاه با آن روست
شماره ۱۸۵ - درها همه بسته است، گشاده است در دوست
شماره ۱۸۶ - خاطرت چون رم کند از هر دو عالم،رام اوست
شماره ۱۸۷ - واعظ دل شده هرجا که بود بنده اوست
شماره ۱۸۸ - گفتمش: آن آتش است؟ گفت که: نی،روست روست!
شماره ۱۹۱ - در پای دلت هر غم بی فایده بندیست