شماره ۱۹۲ - سوی قبرستان گذاری کن، که خوش بوم و بریست
شماره ۱۹۳ - رم کن از الفت، که تنهایی عجب یار خوشیست
شماره ۱۹۵ - آید چو مرگ هستی پیرو جوان یکیست
شماره ۱۹۷ - در چهره بی شرم، نشانی ز صفا نیست
شماره ۱۹۹ - کریم اوست که منت در آب و نانش نیست
شماره ۲۰۰ - درد ما از پختگی، زحمت ده هر گوش نیست
شماره ۲۰۱ - عیش گیتی باد تند پر غباری بیش نیست
شماره ۲۰۲ - دمی بشمع کرامت، چو تندی خو نیست
شماره ۲۰۳ - خاطر بلهوس او چه وفا خواهد داشت
شماره ۲۰۴ - خوشا سراب که، پا از عدم برون نگذاشت
شماره ۲۰۵ - در طریق بندگی از خویش میباید گذشت
شماره ۲۰۶ - شب ز دردم، جمله دریا حق گذشت
شماره ۲۰۷ - خامه از برگشته بختی تا به آن دلبر نوشت
شماره ۲۰۸ - سوی یار از همه پرداخته میباید رفت
شماره ۲۰۹ - گریه خونین ترا از ناله های ما گرفت
شماره ۲۱۰ - مفت آیین سخا را کی توان دامن گرفت؟
شماره ۲۱۵ - بآب سبزه، به جان تن، بود چه سان محتاج؟
شماره ۲۱۷ - رنگ سرخ آدمی را میکند زرد احتیاج
شماره ۲۱۸ - ای خواجه بخیل که هرگز ندیده است
شماره ۲۲۰ - دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچ