شماره ۲۲۱ - چندین بزینت بدن ای خودنما مپیچ
شماره ۲۲۲ - فصل شباب رفت و، نیامد بکار هیچ
شماره ۲۲۳ - دل واکن هر پیر و جوانست دم صبح
شماره ۲۲۴ - بشکفان چون غنچه، چشم از خواب در بستان صبح
شماره ۲۲۶ - پرید رنگ من، از می چو گشت جانان سرخ
شماره ۲۲۸ - سخن تا پخته نبود کی پسند خاص و عام افتد؟
شماره ۲۳۰ - بدل اندیشه جانانم از شوکت نمی گنجد
شماره ۲۳۱ - عرق بر خویش چون از تاب آن گلبرگ تر پیچد
شماره ۲۳۲ - فضای دل خلاص از خار خار غم کجا گردد؟
شماره ۲۳۳ - بکش تیغ ای ستمگر تا جهانی جان بکف گردد
شماره ۲۳۴ - ز پرگویی زبان کس را وبال دین و جان گردد
شماره ۲۳۵ - آزاده بهمراهی کس بند نگردد
شماره ۲۳۶ - ز یاران رنجش هم، مانع دیدار میگردد
شماره ۲۳۹ - کی از اسباب نیکی بدگهر فرخنده میگردد
شماره ۲۴۰ - چشم دل منعم سیر، ز اسباب نمیگردد
شماره ۲۴۲ - میان خلق، با خلق آشنا کامل نمیگردد
شماره ۲۴۵ - چون بهله بصید دلم آن مست برآرد
شماره ۲۴۷ - گرچه درد دل ما شرح و بیانی دارد
شماره ۲۴۸ - تاب رخش، ماه و آفتاب ندارد
شماره ۲۴۹ - فضای خاطرم از غم از آن غبار ندارد