شماره ۲۷۹ - ز بی برگان دل روشن ضمیران باصفا باشد
شماره ۲۸۰ - ز دستبرد حوادث گرت خبر باشد
شماره ۲۸۱ - بشوق آن گل عارض، مرا با خار خوش باشد
شماره ۲۸۲ - نه جوهر کسب ملک و مال اسباب جهان باشد
شماره ۲۸۳ - پردگی نیست عطا، گر همه پنهان باشد
شماره ۲۸۴ - الهی تا جهان باشد، شه ما کامران باشد
شماره ۲۸۶ - ز پیری، چون مرا قد همچو شمع سرنگون باشد
شماره ۲۸۷ - بریدن از جهان، سرمایه ارزندگی باشد
شماره ۲۸۹ - آن را که به دل هیچ به جز یار نباشد
شماره ۲۹۱ - با دست او چو رنگ حنا دستیار شد
شماره ۲۹۲ - گره در ابروان، از گرمی خویش چو اخگر شد
شماره ۲۹۳ - صحرا ز باد دستی آهم فقیر شد
شماره ۲۹۶ - پیری آمد بر تنم هر موی خنجر میکشد
شماره ۲۹۸ - بخود دم تا فرو بردم، سخن شد
شماره ۲۹۹ - آنکه خود را سبب هستی ما میداند
شماره ۳۰۰ - مرا از نعمت دیدار، دل سیری نمیداند
شماره ۳۰۳ - آنانکه از شراب تو مدهوش گشته اند
شماره ۳۰۵ - تن بمحنت ده، اگر خواهی که گردی سربلند
شماره ۳۰۶ - با همه زشتی، بدام عشق خویشی پای بند
شماره ۳۰۷ - می پرستان چهره ها از تاب می افروختند