غزل ۲۲۰ - دادن باده حرام است به نادانی چند
غزل ۲۲۴ - ای خوش آنان که قدم در ره میخانهٔ زدند
غزل ۲۲۵ - بر زلف تو باید که ره شانه ببندند
غزل ۲۲۶ - مردان خدا پردهٔ پندار دریدند
غزل ۲۲۷ - مرا با چشم گریان آفریدند
غزل ۲۲۸ - چینیان گر به کف از جعد تو یک تار آرند
غزل ۲۲۹ - گر به چین بویی از آن سنبل مشکین آرند
غزل ۲۳۱ - چون بتان دستی به ناز زلف پر چین میبرند
غزل ۲۳۲ - آنان که در محبت او سنگ میخورند
غزل ۲۳۳ - تشنگان ستمت زندگی از سر گیرند
غزل ۲۳۴ - صورتگران که صورت دل خواه میکشند
غزل ۲۳۶ - زان سبب جان آفرینش جان روشن لطف کرد
غزل ۲۳۷ - گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کند
غزل ۲۳۹ - دل نداند که فدای سر جانان چه کند
غزل ۲۴۰ - چون دم تیغ تو قصد جان ستانی میکند
غزل ۲۴۱ - زلف و خط دلکشش دام بنی آدمند
غزل ۲۴۲ - بتان به مملکت حسن پادشاهانند
غزل ۲۴۶ - هر که را که بخت، دیده میدهد، در رخ تو بیننده میکند
غزل ۲۴۷ - آتشزدگان ستم آب از تو نخواهند
غزل ۲۴۸ - گر ز غلامیش نشانت دهند