عشق

مولوی غزلیات غزل ۷۶۱ - چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد مولوی غزلیات غزل ۷۶۳ - خنک آن کس که چو ما شد همگی لطف و رضا شد مولوی غزلیات غزل ۷۶۷ - صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد مولوی غزلیات غزل ۷۷۰ - همه را بیازمودم ز تو خوش ترم نیامد مولوی غزلیات غزل ۷۷۲ - صنما سپاه عشقت به حصار دل در آمد مولوی غزلیات غزل ۷۷۳ - سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد مولوی غزلیات غزل ۷۷۶ - عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند مولوی غزلیات غزل ۷۷۸ - از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود مولوی غزلیات غزل ۷۷۹ - همه خفتند و من دل شده را خواب نبرد مولوی غزلیات غزل ۷۸۰ - بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد مولوی غزلیات غزل ۷۸۱ - در دلم چون غمت ای سرو روان برخیزد مولوی غزلیات غزل ۷۸۴ - عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند مولوی غزلیات غزل ۷۸۵ - ما نه زان محتشمانیم که ساغر گیرند مولوی غزلیات غزل ۷۸۷ - آنچه روی تو کند نور رخ خور نکند مولوی غزلیات غزل ۷۸۸ - آه کان طوطی دل بی‌شکرستان چه کند؟ مولوی غزلیات غزل ۷۸۹ - از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرود مولوی غزلیات غزل ۷۹۳ - هست مستی که مرا جانب میخانه برد؟ مولوی غزلیات غزل ۷۹۴ - هر که از حلقهٔ ما جای دگر بگریزد مولوی غزلیات غزل ۷۹۶ - وای آن دل که بدو از تو نشانی نرسد مولوی غزلیات غزل ۸۰۳ - بر سر کوی تو عقل از سر جان برخیزد