غربت

رفیق اصفهانی غزلیات شماره ۱۹ - اهل وطن بهم همه یارند و من غریب رفیق اصفهانی غزلیات شماره ۱۰۵ - مرا با یار خود ای کاش بگذارند و کار خود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۹ - مهرش از دل مگو بدر نرود طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۱۱ - بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۱۲۲ - یک دوست در ایران نماند از بهر این غربت زده طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۱۳۱ - ناله ها در بحر و بر دارد غریب طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۲۸ - ماندم از بس که به غربت، وطن از یادم رفت طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۹۷ - صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۷۳ - نمی استد به زور صبر، اشک غربت آلودم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۹۶ - خاک غربت شود اندوه وطن را درمان طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۴۴۶ - شب در آغوش نظر بود سراپای تنش طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۱۸ - شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۲۹ - بر سر خود جای می دادند ما را دلبران طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۵۴۵ - بی لاله رخسارت، گر سیر چمن کردم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۵۱ - از تیرگی چه شکوه به غربت، که همچو مشک طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۶۷۲ - شمع است مرا حجت این حرف که بی جرم طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۷۱۷ - چون ز تنهایی غربت برهانم خود را؟ طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۷۵۹ - سنگباران کرد شبنم بی رخ او باغ را فصیحی هروی رباعیات شماره ۷ - در ناصیه‌ام نقش مرادست غریب صوفی محمد هروی دیوان اطعمه بخش ۷۱ - اگر به جانب غربت کشد دلم شاید