غزل

بلند اقبال غزلیات شماره ۴۲۵ - نه همی دین و دل از ما برده ای بلند اقبال غزلیات شماره ۴۲۷ - چرا تواینهمه ای ماه بی وفا شده ای بلند اقبال غزلیات شماره ۴۲۹ - چه خورده ای که ز رخ همچوارغوان شده ای بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۲ - روی تو را ندیده دلم را ربوده ای بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۴ - دارد آن مه نه همی چشم سیاه عجبی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۵ - دور ازتو فارغ نیستم از درد و تب روز و شبی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۶ - دلبر ما را به حال ما اگر بود التفاتی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۷ - ای دل بیا برای تو دارم بشارتی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴۶ - گر طالعم کند به وصالت حمایتی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴۷ - گفتی دهمت بوسی ودیدی که ندادی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴۸ - ای دوست که ترک دوستان کردی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۵۲ - خواستم بینم رخت را لن ترانی گوشدی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۵۴ - زنی از غمزه ای شوخ ار به نیشکر شکرخندی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۵۶ - برقع ز رخ گشودی دل ازکفم ربودی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۵۷ - اگر زآن زلف مشک افشان به چنگ افتدا مرا تاری بلند اقبال غزلیات شماره ۴۵۸ - اگر از زلف تودر دست من افتد تاری بلند اقبال غزلیات شماره ۴۶۰ - نگرددماه نوطالع گر از رخ پرده برداری بلند اقبال غزلیات شماره ۴۶۱ - از طلعت اگر ماهی گفتار چرا داری بلند اقبال غزلیات شماره ۴۶۲ - چرا با دیگران مهر و وفا با من ستم داری بلند اقبال غزلیات شماره ۴۶۳ - دل ز آهن تو سیم تن داری