غزل

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۴ - ز من رنجیده یی صیاد هوش من که خواهد شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۴ - مرا در دیده همچون سرمه جا گردی چه خواهد شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۸ - وقت شد خط پا بر آن گلبرگ تر خواهد نهاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۴ - دست کوتاهم اگر منظور چشم او شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۸ - می شود هنگام پیری موی چون عنبر سفید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۹ - شبی که خانه ام از روی یار گلشن بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۲ - عالم به چشم مستان چون آب می نماید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۴ - می پرستی های آن لبهای خندانت چه شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۱ - بی تو امشب ساغر و پیمانه ام در جنگ بود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۸ - جهان پر شهد از لبهای خندان تو می گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۳ - شنیدم زین دیار آن گل بسر عزم سفر دارد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۴ - جان ز دنبالش ز جسم ناتوانم می رود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۶ - دامن گلستانش تا مرا به چنگ آمد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۸ - باغبانی کو که آید گل در آغوشم کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۹ - با من ز عرضحال زبان در دهان نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۹ - آمد بهار و رفتن خود را خبر نداد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۷ - نگاهم بی رخش گردید اشک و غنچه گل شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۹ - از وصال او مرا شد ناتوانی بیشتر سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۵ - با که روشن سازم احوال دل افگار خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۶ - زین گلستان سرو قدی را نکردم رام خویش