غزل

سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۲ - دل دیوانه خود را نشان کردم ندانستم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۳ - روم از جای با اندک نسیمی گرد را مانم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۴ - به گلشن رفتم و بی رویت آغاز جنون کردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۵ - شکایت نامه آن روی چون گل بود در دستم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۹ - از سر کوی تو با صد حسرت ای گل می روم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۵ - دل را اسیر خط بناگوش کرده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۶ - خوش آن مستی که درد و داغ خود را چاره می کردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۷ - دری گشاده نگردد اگر گدای شوم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۰ - بس که چون شبنم سری دارد به عریانی تنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۴ - بی تو امشب سوخت از تب استخوان پیکرم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۵ - بی تو امشب بس که احوال خرابی داشتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۱ - نگاه باده پرست تو برده از هوشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۶ - روزگاری شد که خون از دیده تر می خوریم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۰ - وقت خط جان تو بیرون از بدن خواهد شدن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۹ - به دستم کرد گل تا داغهای آتشین من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۹ - کجا رفتی ز آغوش تماشا ای نگار من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۵ - کرده ام چون غنچه سر در آستین خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۶ - کرده ام بالین آسایش ز دست خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۷۱ - به خاک افتاده گرد سرمه چشم سیاهت من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۷۳ - غریبم نیست همچون لاله دلسوزی به داغ من