غزل

سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۱ - تا تو آلوده به خون ساخته‌ای خنجر خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۳ - تا نمودی در گلستان زلف عنبربوی خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۷ - گر کشم از سینه خود آه گردون سای خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۵ - روزی که صبح حشر کند رو به یک طرف سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۹ - افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۵ - موج جوهر شوم از تیغ زبانت گردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۶ - خم گشت قد و با لب نانی نرسیدیم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۷ - بی تو امشب بوی خون می آید از کاشانه ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۹ - لب گشایی به تکلم ز کلامت گردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۰ - بنده مرحمت چشم سیاهت گردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۴ - روی دلی از آن بت سرکش نیافتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۵ - اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۷ - از آن روزی که دور افتاد زان زلف دو تا دستم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۸ - پژمرده شد به دل گل داغی که داشتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۹ - گردبادم خاک در چشم چراغت می کنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۰ - یاد آن شبها که در بزمت فراغت داشتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۲ - خشک است ز بی مهریی ایام دماغم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۴ - شده چون سایه از بس خاکساری جزو اعضایم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۷ - چهره افروخت چو گل بهر تماشا رفتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۱ - یاد آن شبها که در بر گلعذاری داشتم