غزل ۱۳۶۷ - از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت
غزل ۱۳۶۸ - لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت
غزل ۱۳۶۹ - تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت
غزل ۱۳۷۰ - گر چه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت
غزل ۱۳۷۱ - آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت
غزل ۱۳۷۲ - چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت
غزل ۱۳۷۳ - هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت
غزل ۱۳۷۴ - بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت
غزل ۱۳۷۵ - دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت
غزل ۱۳۷۷ - وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت
غزل ۱۳۸۱ - دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفت
غزل ۱۳۸۲ - صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفت
غزل ۱۳۸۵ - مردم هموار را از خاک برباید گرفت
غزل ۱۳۸۶ - حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت
غزل ۱۳۹۴ - تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت
غزل ۱۳۹۵ - خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفت
غزل ۱۳۹۸ - خانه دل روشنی از دیده روشن گرفت
غزل ۱۳۹۹ - تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت
غزل ۱۴۰۹ - بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت
غزل ۱۴۱۱ - چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست