غزل ۱۴۱۲ - ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست
غزل ۱۴۱۳ - تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟
غزل ۱۴۱۶ - نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست
غزل ۱۴۲۷ - پرده شب بود ایام شبابی که مراست
غزل ۱۴۳۰ - در لحد گل نکند شعله داغی که مراست
غزل ۱۴۳۲ - دانه اشک بود توشه راهی که مراست
غزل ۱۴۳۸ - زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است
غزل ۱۴۴۲ - میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است
غزل ۱۴۴۵ - هر که از درد طلب شکوه کند نامردست
غزل ۱۴۵۰ - ترک عادت همه گر زهر بود دشوارست
غزل ۱۴۵۳ - نیست آرام در آن دل که هوس بسیارست
غزل ۱۴۵۹ - راز من نقل مجالس ز صفای گهرست
غزل ۱۴۶۰ - در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرست
غزل ۱۴۶۱ - هر که مست است درین میکده هشیارترست
غزل ۱۴۶۴ - شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورست
غزل ۱۴۶۵ - عشق هر چند که در پرده بود مشهورست
غزل ۱۴۶۶ - سفر پر خطر عشق نه از تدبیرست
غزل ۱۴۶۷ - ساحل بحر پر آشوب فنا شمشیرست
غزل ۱۴۶۸ - معنی از لفظ سبکروح فلک پروازست
غزل ۱۴۶۹ - زاده بد گهر از پاک گهر ممتازست