غزل ۴۱۱۶ - خط ترا که دید که زیر و زبر نشد
غزل ۴۱۱۷ - چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد
غزل ۴۱۲۲ - طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند
غزل ۴۱۲۳ - از همت بلند اثر در جهان نماند
غزل ۴۱۲۴ - نه آسمان سبو کش میخانه تواند
غزل ۴۱۲۵ - جمعی که دل به طره طرار بسته اند
غزل ۴۱۳۰ - روی ترا به آتش دلها برشته اند
غزل ۴۱۳۲ - دلهاکه جا به زلف معنبر گرفته اند
غزل ۴۱۳۴ - جمعی که هوش خود به می ناب داده اند
غزل ۴۱۳۶ - آنان که دل به عقل خدا دور داده اند
غزل ۴۱۳۷ - عیش جهان به رند می آشام داده اند
غزل ۴۱۳۹ - جمعی که بار درد تو بر دل نهاده اند
غزل ۴۱۴۱ - جمعی که جان به لب گویا سپرده اند
غزل ۴۱۴۶ - جمعی که افسر از خرد خام کرده اند
غزل ۴۱۴۸ - مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اند
غزل ۴۱۴۹ - گوش از برای نغمه تر آفریده اند
غزل ۴۱۵۴ - از آفتاب چاشنی صبح شد بلند
غزل ۴۱۵۶ - این غافلان که دست به پیمانه می برند
غزل ۴۱۵۷ - قربانیان شکفته به قصاب برخورند
غزل ۴۱۶۳ - ابر بهار سینه به گلزار می زند