درباره ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سده یازدهم و صاحب رساله (شرح مشکلات دیوان انوری) است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سده ی یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید.
سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان درآمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان دربارهاش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید.
آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - ای خداوندی که پیر چرخ با چندین چراغ
شماره ۲ - رغبت به استخوان کسی کم کند سگش
شماره ۳ - خسرو ارباب دانش سرور اهل هنر
شماره ۴ - سرور ارباب همت خسرو اهل هنر
شماره ۵ - ای سیدی که نور سیادت ز روی تو
شماره ۶ - ای افصح زمانه فصیحی که عقل کل
شماره ۷ - صاحبا شد مدتی تا شاهدان فکرتت
شماره ۸ - خواجه آمد از سفر رفتم به قصد دیدنش
شماره ۹ - وسواسی نظیر تو ای شیخ ساخته
شماره ۱۰ - حسبتالله به سست ای میر با من دوستی
شماره ۱۱ - گمان برم که مگر سر بر آسمان سودم
شماره ۱۲ - گفتی که پلی بسازی از بهر خدا
شماره ۱۳ - عزیزی گفت با من دوش کای سلطان سوداگر
شماره ۱۴ - می دهند از شوق آن رخساره جان از بهر آن
شماره ۱۵ - شاید که دیرتر کند از سینه ام گذر
شماره ۱۶ - ز رویش بر فلک عکسی یست خود کی مثل او باشد
شماره ۱۷ - نشود شاد دل از وعده وصل تو مگر
شماره ۱۸ - هزار چشم درفشان و دامن پرور
شماره ۱۹ - ای دل هوای نفس کند خانه ات خراب
شماره ۲۰ - ز فرموده اوستادان پیش
شماره ۲۱ - میر مادر منزل مردم بسی گرمی ولی
شماره ۲۲ - ای برادر بشنو از من پند اگر فرزانه ای
شماره ۲۳ - خداوند کریمان باز خواهد
شماره ۲۴ - عالم به غیب اگر نیست چون هر که را قرین شد
شماره ۲۵ - ای آن که ز ناله میکنی منع
شماره ۲۶ - خداوند آگهی کایم به خدمت
شماره ۲۷ - کارم چنان نبسته که روز وصال یار
شماره ۲۸ - هر پاره ای فتاده به جایی ز جور یار
شماره ۲۹ - ای که چرخت ندیده است نظیر
شماره ۳۰ - گرز آن که دوش از سر غفلت به دقت خواب
شماره ۳۱ - نظام دین و دینا قره العین رسول الله
شماره ۳۲ - ای که هرگز نشود مست کسی
شماره ۳۳ - شب و روزند انبای زمانه
شماره ۳۴ - ای پسر گر هرزه خند و بی جا باشی چو گل
شماره ۳۵ - گرچه مستی می کند از قید غم فارغ تو را
شماره ۳۶ - اهل دنیا سخت نا اهلند گفتم ترکشان
شماره ۳۷ - شکل ماه نو بدیدم در میان کهکشان
شماره ۳۸ - شرط تأثیر ریاضت طینت پاک ست و بس
شماره ۳۹ - مال دنیا سایه است و اهل دنیا آفتاب
شماره ۴۰ - شعله ی شوق تو از پا ننشیند به عبث
شماره ۴۱ - وصل بیش از هجر جان سوزد نبینی عندلیب
شماره ۴۲ - چو بستم دیده دید از رخنه مژگان نظر رویش
شماره ۴۳ - داده ام ایمان به کفر زلف آن ترسا چه
شماره ۴۴ - رد صله ی خواجه نه زان بود که کم بود