درباره ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سده یازدهم و صاحب رساله (شرح مشکلات دیوان انوری) است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سده ی یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید.
سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان درآمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید.

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - ای خداوندی که پیر چرخ با چندین چراغ شماره ۲ - رغبت به استخوان کسی کم کند سگش شماره ۳ - خسرو ارباب دانش سرور اهل هنر شماره ۴ - سرور ارباب همت خسرو اهل هنر شماره ۵ - ای سیدی که نور سیادت ز روی تو شماره ۶ - ای افصح زمانه فصیحی که عقل کل شماره ۷ - صاحبا شد مدتی تا شاهدان فکرتت شماره ۸ - خواجه آمد از سفر رفتم به قصد دیدنش شماره ۹ - وسواسی نظیر تو ای شیخ ساخته شماره ۱۰ - حسبتالله به سست ای میر با من دوستی شماره ۱۱ - گمان برم که مگر سر بر آسمان سودم شماره ۱۲ - گفتی که پلی بسازی از بهر خدا شماره ۱۳ - عزیزی گفت با من دوش کای سلطان سوداگر شماره ۱۴ - می دهند از شوق آن رخساره جان از بهر آن شماره ۱۵ - شاید که دیرتر کند از سینه ام گذر شماره ۱۶ - ز رویش بر فلک عکسی یست خود کی مثل او باشد شماره ۱۷ - نشود شاد دل از وعده وصل تو مگر شماره ۱۸ - هزار چشم درفشان و دامن پرور شماره ۱۹ - ای دل هوای نفس کند خانه ات خراب شماره ۲۰ - ز فرموده اوستادان پیش شماره ۲۱ - میر مادر منزل مردم بسی گرمی ولی شماره ۲۲ - ای برادر بشنو از من پند اگر فرزانه ای شماره ۲۳ - خداوند کریمان باز خواهد شماره ۲۴ - عالم به غیب اگر نیست چون هر که را قرین شد شماره ۲۵ - ای آن که ز ناله میکنی منع شماره ۲۶ - خداوند آگهی کایم به خدمت شماره ۲۷ - کارم چنان نبسته که روز وصال یار شماره ۲۸ - هر پاره ای فتاده به جایی ز جور یار شماره ۲۹ - ای که چرخت ندیده است نظیر شماره ۳۰ - گرز آن که دوش از سر غفلت به دقت خواب شماره ۳۱ - نظام دین و دینا قره العین رسول الله شماره ۳۲ - ای که هرگز نشود مست کسی شماره ۳۳ - شب و روزند انبای زمانه شماره ۳۴ - ای پسر گر هرزه خند و بی جا باشی چو گل شماره ۳۵ - گرچه مستی می کند از قید غم فارغ تو را شماره ۳۶ - اهل دنیا سخت نا اهلند گفتم ترکشان شماره ۳۷ - شکل ماه نو بدیدم در میان کهکشان شماره ۳۸ - شرط تأثیر ریاضت طینت پاک ست و بس شماره ۳۹ - مال دنیا سایه است و اهل دنیا آفتاب شماره ۴۰ - شعله ی شوق تو از پا ننشیند به عبث شماره ۴۱ - وصل بیش از هجر جان سوزد نبینی عندلیب شماره ۴۲ - چو بستم دیده دید از رخنه مژگان نظر رویش شماره ۴۳ - داده ام ایمان به کفر زلف آن ترسا چه شماره ۴۴ - رد صله ی خواجه نه زان بود که کم بود