جستجو در گوهرین

بارِ دِگَر از راهْ سویِ چاه رَسیدیم
وَزْ غُربَتِ اجسامْ به اَللّه رَسیدیم
با اسپْ بِدان شاه کسی چون نَرَسیده‌ست
ما اسپ بِدادیم و بِدان شاه رَسیدیم
چون ابر بَسی اشکْ دَرین خاک فَشاندیم
وَزْ ابر گُذشتیم و بِدان ماه رَسیدیم
ای طَبْل زَنان نوبَتِ ما گشت، بِکوبید
وِیْ تُرک بُرون آ، که به خَرگاه رَسیدیم
یک چند چو یوسُفْ به بُنِ چاهْ نِشَستیم
زان سَر رَسَن آمد، به سَرِ چاه رَسیدیم
ما چند صَنَم پیشِ مُحَمَّد بِشِکَستیم
تا در صَنَمِ دِلْبَرِ دِلْخواه رَسیدیم
نزدیک‌تر آیید که از دور رَسیدیم
وَ احْوال بِپُرسید، که از راه رَسیدیم

ما عاشق و سَرگشته و شَیدایِ دِمشْقیم
جان داده و دل بَستهٔ سودایِ دِمشْقیم
زان صُبحِ سعادت که بِتابید از آن سو
هر شام و سَحَر، مَستِ سَحَرهای دِمشْقیم
بر بابِ بَریدیم، که از یارْ بُریدیم
زان جامِعِ عُشّاق به خَضْرایِ دِمشْقیم
از چَشمهٔ بونْواس مَگَر آب نخوردی؟
ما عاشقِ آن ساعِدِ سَقّایِ دِمشْقیم
بر مُصْحَفِ عُثمانْ بِنَهَم دست به سوگند
کَزْ لولویِ آن دِلْبَر، لالایِ دِمشْقیم
از بابِ فَرَج دوری و از بابِ فَرادیس
کِه داند کَنْدَر چه تماشایِ دِمشْقیم؟
بر رَبوه بَرآییم، چو در مَهدِ مَسیحیم
چون راهِبْ سَرمَست زِ حَمرایِ دِمشْقیم
در نیرَبِ شاهانه بِدیدیم درختی
در سایهٔ آن شِسته و دَروایِ دِمشْقیم
اَخْضَر شُده میدان و بِغَلطیم چو گویی
از زُلفِ چو چوگان، که به صَحرایِ دِمشْقیم
کِی‌‌ بی‌‌مَزه مانیم، چو در مَزّه درآییم؟
دروازهٔ شرقیِّ سُوَیدای دِمشْقیم
اَنْدَر جَبَلِ صالِحْ کانی است زِ گوهر
زان گوهرْ ما غَرقهٔ دریایِ دِمشْقیم
چون جَنَّت دنیاست دِمشق از پِیِ دیدار
ما مُنْتَظِرِ رویتِ حَسنایِ دِمشْقیم
از روم بِتازیم، سوم بار سویِ شام
کَزْ طُرّهٔ چون شام، مُطَرّایِ دِمشْقیم
مَخْدومی شَمسُ اْلحَقِ تبریز گَر آن جاست
مولایِ دِمشْقیم و چه مولایِ دِمشْقیم

با رویِ تو کُفر است به مَعنی نِگَریدن
یا باغِ صَفا را به یکی تَرِّه خریدن
با پَرِّ تو مُرغانِ ضَمیرِ دلِ ما را
در جَنَّتِ فردوس حَرام است پَریدن
اَنْدَر فَلَکِ عشقْ هر آن مَهْ که بِتابَد
آن ابرِ تو است ای مَهْ و فَرض است دَریدن
دَشتی که چَراگاهِ شکارانِ تو باشد
شیران بِنَیارند در آن دستْ چَریدن
هر عشق که از آتشِ حُسنِ تو نَخیزَد
آن عشقْ حَرام است و صَلایِ فَسُریدن
در باطِنِ منْ جانِ من از غیرِ تو بُبْرید
مَحْسوس شنیدم من آوازِ بُریدن
در خواب شود غافِل ازین دولَتِ بیدار
از پوست چه شیره بُوَدت در فَشُریدن؟
رَنْجور شَقاوَت چو بِیُفتاد به یاسین
لاحَوْل بُوَد چاره و انگشت گَزیدن
جُز عشقِ خداوندیِ شَمسُ الْحَقِ تبریز
آن مویِ بَصَر باشد باید سِتُریدن

ما دستِ تو را خواجه بِخواهیم کَشیدن
وَزْ نیک و بَدَتْ پاک بِخواهیم بُریدن
هر چند شبِ غَفلَت و مَستیت دِراز است
ما بر همه چون صُبحِ بِخواهیم دَمیدن
در پَرده ناموس و دَغَل چند گُریزی؟
نزدیک رَسیده‌‌ست تو را پَرده دَریدن
هر میوه که در باغِ جهان بود همه پُخت
ای غوره چون سنگ نخواهی تو پَزیدن؟
رَحْم آر بَرین جان که طَپان است دَرین دام
نَشْنود مَگَر گوشِ تو آوازِ طَپیدن؟
چَشمی است تو را در دل و آن چَشمْ به دَرد است
پس چیست غَمِ تو به جُز آن چَشمْ خَلیدن؟
چون می‌خَلَد آن چَشم بِجو دارو و دَرمان
تا بازرَهی از خَلِش و آبْ دویدن
دارویِ دل و دیده نَبوده‌‌ست و نباشد
ای یوسُفِ خوبان به جُز از رویِ تو دیدن
هین مَخْلَصِ این را تو بِفَرما به تمامی
که گفت تو و قول تو مُزد است شنیدن

هر شب که بُوَد قاعدۀ سُفره نهادن
ما را زِ خیال تو بُوَد روزه گُشادن
ای لُطفِ تو را قاعده بر روزه گُشایان
مانند مَسیحا زِ فَلَکْ مایِده دادن
چون قوتِ دل از مَطْبَخِ سودایِ تو باشد
باید به میان رفتن و در لوتْ فُتادن
ما را هم از آن آتشِ دلْ آبِ حَیات است
بر آتشِ دلْ شاد بِسوزیم چو لادن
کارِ حَیَوان است نه کارِ دل و جان است
در خاک بِپوسیدن و از خاکْ بِزادن

صد گوشِ نواَم باز شُد از رازْ شُنودن
بی بودْ دَهَنده نَتَوان زادن و بودن
اُسْتودنِ تو بادِ بهار آمد و منْ باغ
خوش حامِله می‌گردد اَجْزا زِ سُتودن
بر هَمدِگَر افتادنِ مَستانْ چه لَطیف است
وَزْ هَمدِگَر آن جامِ وَفا را بِرُبودن
ای آن کِه به عشقِ رُخِ تو واجِب و حَقّ است
آیینه دل را زِ خُرافاتْ زُدودَن
آوازِ صَفیرِ تو شنیدیم و فَریضه ست
این هُدهُدِ جان را گِرِه از پایْ گُشودن
تا چند دَرین ابرْ نَهان باشد آن ماه؟
جان‌‌ها به لَب آمد هَله وَقت است نِمودن
ای گُلْشَنِ رویِ تو زِ دِیْ ایمِن و فارغ
وِیْ سُنبُلِ ابرویِ تو ایمِن زِ دُرودَن
ساقی چو تویی کُفر بُوَد بودنْ هُشیار
وان شب که تویی ماه حَرام است غُنودن
چون آمد پیراهنِ خوش بویِ تو یوسُف
بس بارِد و سَرد است کُنون لَخْلَخه سودن
گفتم که بِبوسَم کَفِ پایِ تو مرا گفت
آن جسم بُوَد کِشْ بِتَوانند بَسودن
بَسْ تا شَهِ ما گوید کو راست مُسَلَّم
پُر کردنِ اَفْهام و بر اَفْهامْ فُزودن

گَر زان که مَلولی زِ من ای فِتْنه حوران
این سِلْسِله بُگْذار و کسی را بِمَشوران
در کوچه کوران تو یکی روز گُذشتی
اُفتاد دو صد خارش در دیده کوران
در خواب نِمودی تو شبی قامَتِ خود را
بر سَرو بِیَفْزود زِ تو قَدِّ قُصوران
ای آن که تو را جُنبشِ این عشقْ نَبوده ست
حیران شده بر جایِ تو چون تازه حُضوران
از لَحْنِ عَرابی چو شُتُر بادیه کوبَد
زین لَحْن چه بیگانه‌یی ای کم زِ سُتوران
عِشقا تو سُلَیمان و سَماع است سپاهَت
رفتند به سوراخِ خود از بیمِ تو موران
شَمسُ الْحَقِ تبریز چو خورشید بَرآیَد
زیرا که زِ خورشید بُوَد جامه عوران

بِفْریفتی‌اَم دوش و پَرَنْدوش به دَستان
خوردم دَغَلِ گرمِ تو چون عشوه پَرَستان
دی عهد نکردی بِرَوَم بازبیایم؟
سوگند نخوردی که بِجویَم دلِ مَستان؟
گفتی که به بُستانْ بَرِ من چاشْت بیایید
رفتی تو سَحَرگاه و بِبَستی دَر بُستان
ای عشوه تو گرم تَر از بادِ تَموزی
وِیْ چهره تو خوب تَر از رویِ گُلِستان
دانی که دَغَل از چو تو یاری به چه مانَد؟
در عینِ تَموزی بِجَهَد بَرقِ زمسَتان
گَر زان که تو را عِشوه دَهَد کَس گِلِه کم کُن
صد شَعبده کردی تو یکی شَعبده بِسْتان
بر وَعده بِکُن صَبر که گَر صَبر نبودی
هرگز نَرَسیدی مَدَد از نیست به هَستان
وَرْ نه بِکُنم غَمْز و بگویم که سَبَب چیست
زان سان که تو اِقْرار کُنی که سَبَب است آن

آن دِلْبَر عَیّار جِگَرخوارهٔ ما کو؟
آن خُسروِ شیرینِ شِکَرپارهٔ ما کو؟
بی صورتِ او مَجْلِس ما را نَمَکی نیست
آن پُر نَمَک و پُر فَن و عَیّارهٔ ما کو؟
باریک شُده‌‌ست از غَمِ او ماهِ فَلَک نیز
آن زُهرهٔ بابَهرهٔ سیّارهٔ ما کو؟
پَربَسته چو هاروتَم و لب تَشنه چو ماروت
آن رَشکِ چَهِ بابِل سَحّارهٔ ما کو؟
موسی که دَرین خُشک بیابان به عَصایی
صد چَشمه رَوان کرد ازین خارهٔ ما کو؟
زین پنج حِسِ ظاهر و زین پنجْ حِسِ سِر
دَه چَشمه گُشاینده دَرین قارهٔ ما کو؟
از فُرقَتِ آن دِلْبَر دَردی‌‌ست دَرین دل
آن دارویِ دَردِ دل و آن چارهٔ ما کو؟
اِسْتارهٔ روز اوست چو بر می‌نَدَمَد صُبح
گویم که بِدَم، گوید کاِسْتارهٔ ما کو؟
اَنْدَر ظُلُمات است خَضِر در طَلَبِ آب
کان عینِ حَیاتِ خوش فَوّارهٔ ما کو؟
جانْ هَمچو مسیحی است به گَهْوارهٔ قالَب
آن مَریَمِ بَندَندهٔ گَهْوارهٔ ما کو؟
آن عشقِ پُر از صورتْ بی‌صورتِ عالَم
هم دوز زِ ما، هم زِهِ قَوّارهٔ ما کو؟
هر کُنج یکی پُرغَمْ مَخْمور نِشَسته‌ست
کان ساقیِ دریادلِ خَمّارهٔ ما کو؟
آن زنده کُنِ این دَر و دیوارِ بَدَن کو؟
وان رونَقِ سَقْف و دَر و دَرسارهٔ ما کو؟
لَوّامه و اَمّاره به جَنگ‌اند شب و روز
جنگْ اَفکَنِ لَوّامه و اَمّارهٔ ما کو؟
ما مُشت گِلی در کَفِ قُدرت مُتِقَلِّب
از غَفلَتِ خود گفته که گِل کارهٔ ما کو؟
شَمسُ الْحَقِ تبریز، کجا رفت و کجا نیست
وَنْدَر پِیِ او آن دلِ آوارهٔ ما کو؟

اَلْیُوْمَ مِنَ الوَصْلِ نَسیمٌ وَسُعُودُ
اَلْیَوْمُ اَرَی الْحِبَّ عَلَی الْعَهْدِ فَعُودُوا
رَفته‌‌ست رَقیب و بَرِ آن یار نبود او
بی زَحمَتِ دُشمن، دَمِ عُشّاق شُنود او
یا قَلْبُ اُبَشِّرْکَ بِوَصْلٍ وَرَحیقٍ
ما فاتَکَ مِنْ دَهْرِکَ الْیَوْمَ یَعُودُ
شُکر است، عَدو رفته و ما هَمدَمِ جامیم
ما سُرخ و سپید از طَرَب و کور و کَبود او
یا حِبُّ حَنانَیْکَ تَجَلَّیْتَ بِوَصْلٍ
اَلرُّوحُ فِدا رُوحِکَ بِالرُّوحِ تَجُودُ
ما را که برایِ دلِ حُسّادْ جَفا گفت
امروز چو خَلْوَت شُد، ما را بِسُتود او
هذا قَمَرٌ قَد غَلَبَ الشَّمْسَ بِنُورٍ
مِنْ طالِعِه الْیَوْمَ عَلَی الشَّمْسِ یَسُودُ
امروز نِقاب از رُخِ خود ماه بَرانداخت
بر طَلْعَتِ خورشید و مَهْ و زُهره فُزود او
ما اَکْثَرَ ما قَدْ خَفَضَ الْعَیْشَ بِهَجْرٍ
لِلْعَیْشِ مِنَ الْیَوْمَ نُهوضٌ وَصُعودُ
پیوسته زِخورشید سِتانَد مَهِ نو نور
این مَهْ که به خورشید دَهَد نور، چه بود او
یا قَلْبُ تَمَتَّعْ وَطِبِ الْآنَ شَکُورًا
الْحِبُّ شَفیقٌ لَکَ وَاللّهُ وَدُودُ
این دَم سِپَهِ عشق چه خوش دست گُشادند
چون یک گِرِه از طُرّهٔ پُر بَند گشود او
الْحِبُّ اِلَی الْمَجْلِسِ وَاللّهْ سَقانا
وَالسُّکْرُ مِنَ الْقَهْوَةِ کَالدَّهْرِ وَلُودُ
آن غَم که زِعُشّاق بَسی گَرد بَرآوَرْد
بیرون زِدَر است این دَم و از بامْ فرود او
الْیَوْمَ مِنَ الْعَیْش لِقاءٌ و شِفاءٌ
الْیَوْمَ مِنَ السُّکْرِ رُکُوعٌ وَسُجوُدُ
آن ساغَرِ لاغَرشُده را دارویِ دل دِهْ
دیر است که مَحْروم شُد از ذوقِ وجود او
یا قَوْمِ اِلَی الْعِشْقِ اَنیبُوا وَاَجیبُوا
لَمّا کَتَبَ اَللّهُ عَلَی الْعِشْقِ خُلُودُ
امروز صَلا می‌زَنَد این خُفته دلان را
آن عشقِ سَماوی که نَخُفت و نَغُنود او
الْعِشْقُ مِنَ الْکَوْنِ حَیاتٌ وَلُبابُ
وَالْعَیْشُ سِوَی الْعِشْقِ قُشُورٌ وَ جُلُودُ
هر دوست که از عشق به دنیات کَشانَد
خود دشمنِ تو اوست، یَقین دان و حسود او
لا تَنْطِقْ فِی الْعِشْقِ وَیَکْفیکَ اَنینٌ
فَالْمَخْلَصُ لِلْعاشِقِ صَبْرٌ وَ جُحُودُ
بَس کُن تو، مگو هیچ، که تا اشک بگوید
دلْ خود چو بِسوزَد، بِدَهَد بویْ چو عود او

ای دِلْبَرِ بی‌صورتِ صورتگَرِ ساده
وِیْ ساغَرِ پُرفِتْنه به عُشّاق بِداده
از گفتنِ اسرار، دَهان را تو بِبَسته
وان دَر که نمی‌گویم، در سینه گُشاده
تا پَرده بَرانداخت جَمالِ تو نَهانی
دلْ در سَرِ ساقی شُد و سَر در سَرِ باده
صُبحی که هَمی‌راندْ خیالِ تو سواره
جان‌هایِ مُقدَّس عَدَدِ ریگ، پیاده
وان‌ها که به تَسْبیح بر اَفْلاک بِنامَند
تَسبیح گُسَستند و گِرو کرده سَجاده
جانْ طاقَتِ رُخسارِ تو بی‌پَرده ندارد
وَزْ هر چه بگوییم، جَمالِ تو زیاده
چون اَشتُرِ مَست است مرا جانْ زِ پِیِ تو
بر گَردنِ اُشتُر تَنِ من بَسته قِلاده
شَمسُ الْحَقِ تبریز دِلَم حامِلهٔ توست
کِی بینم فرزندْ بر اِقْبالِ تو زاده؟

ای آن کِه تو را ما زِ همه کَوْن گُزیده
بُگْذاشته ما را تو و در خود نِگَریده
تو شَرم نداری که تو را آیِنِه ماییم؟
تو آیِنِهٔ ناقصِ کَژْشکل خریده
ای بی‌خَبَر از خویش، که از عکسِ دلِ تو
بر عارضِ جان‌ها گُل و گُلْزار دَمیده
صد روحْ غُلامِ تو، تو هر دَم چو کَنیزک
آراسته خود را و به بازار دویده
بر چَرخْ زِ شادیِّ جَمالِ تو عروسی‌ست
ای هَمچو کَمانْ جانِ تو در غُصّه خَمیده
صد خَرمَنِ نِعْمَت جِهَتِ پیش کَشِ تو
وَزْ بَهرِ یکی دانه دَرین دام پَریده
ای آن کِه شنیدی سُخَنِ عشق، بِبین عشق
کو حالَتِ بِشْنیده و کو حالَتِ دیده
در عشقِ همان کَس که تو را دوش بیاراست
امشب تو به خَلْوَتگَهِ عشق آیْ جَریده
چون صبر بُوَد از شَهْ شَمسُ الْحَقِ تبریز؟
ای آبِ حَیاتِ اَبَد از شاه چَشیده

این کیست چُنین مَست، زِ خَمّار رَسیده؟
یا یار بُوَد یا زِ بَرِ یار رَسیده
یا شاهِدِ جان باشد، روبَند گُشاده
یا یوسُفِ مصری‌‌ست زِ بازار رَسیده
یا زُهره و ماه است، دَرآمیخته با هم
یا سَروِ رَوان است زِ گُلْزار رَسیده
یا چَشمهٔ خِضْر است، رَوان گشته بدین سو
یا تُرکِ خوشِ ماست زِ بُلْغار رَسیده
یا بَرقِ کُلَه گوشهٔ خاقانِ شکاری‌ست
اَنْدَر طَلَبِ آهویِ تاتار رَسیده
یا ساقیِ دریادلِ ما بَزمْ نهاده‌ست
یا نُقل و شِکَرهاست، به ِقنْطار رَسیده
یا صورتِ غَیب است که جانِ همه جان‌هاست
یا مَشْعَله از عالَمِ اَنْوار رَسیده
شاهِ پَریان بین زِسُلَیمانِ پَیَمْبَر
اَنْدَر طَلَبِ هُدهُدِ طَیّار رَسیده
خوبانِ جهان از پِی او جَیبْ دَریده
قاضیِّ خِرَد بی‌دل و دَستار رَسیده
از هیبَتِ خون ریزیِ آن چَشمِ چو مرّیخ
مرّیخ زِ گَردون پِیِ زِنهار رَسیده
وَزْ بَهرِ دِیَت دادنِ هر زنده که او کُشت
هَمیانِ زَر آورده به ایثار رَسیده
اوَّل دِیَتِ خونِ تو جامی‌‌ست به دستش
دَرکَش که رَحیق است زِ اسرار رَسیده
خاموش کُن ای خاسِر اِنْسانَ لَفی خُسْر
از گُلْشَنِ دیدارْ به گفتار رَسیده

ای طَبْلِ رَحیل از طَرَفِ چَرخْ شنیده
وِیْ رَخْت ازین جایْ بِدان جایْ کَشیده
ای نرگسِ چَشم و رُخِ چون لاله، کجایی؟
از گورِ تو آن نَرگس و آن لاله دَمیده
اَنْدَر لَحَدِ بی‌دَر و بی‌بامْ مُقیمی
ای بر دَر و بر بامْ به صد ناز دویده
کو شیوهٔ ابرویِ تو؟ کو غَمْزهٔ چَشمَت؟
ای چَشمِ بَدِ مرگ بِدان هر دو رَسیده
ای دستِ تو بوسه گَهِ لب‌هایِ عزیزان
در دستِ فَنا مانده تو با دستِ بُریده
این‌ها همه سَهْل است، اگر مُرغِ ضَمیرت
بر چَرخْ پَریده بُوَد و دامْ دَریده
صورت چه کم آید چه بَرَد جان به سلامت؟
موزه چه کم آید چو بُوَد پایْ رَهیده؟
صد شُکر کُند جانْ چو رَهَد از تَن و صورت
ای بی‌خَبَر از چاشْنیِ جانِ جَریده
کو لَذَّتِ آب و گِل و کو آب حَیاتی
کو قُبّهٔ گَردونی و کو بامِ خَمیده
یا رَب چه طلسم است کَزان خُلْدْ نَفوریم
ما در تَکِ این دوزخِ اَمْشاجْ خزیده
مَحْسودِ فَلَک بوده و مَسجود مَلایک
وَزْ هِمَّتِ ناپاکْ زِ ما دیو رَمیده
باغ آی و زِ بارانْ سُخَنِ نرگس و گُل چین
نرگس نَدَهَد قطرهٔ از بامْ چَکیده
بَربَند دَهان از سُخَن و بادهٔ لب نوش
تا قِصّه کُند چَشمِ خُمار از رَهِ دیده

رِنْدان همه جَمعند دَرین دَیرِ مُغانه
دَردِه تو یکی رَطْل، بدان پیرِ یگانه
خون ریزبَکِ عشقْ دَر و بام گرفته‌ست
وان عقلْ گُریزان شُده از خانه به خانه
یک پَرده بَرانداخته آن شاهِدِ اَعْظَم
از پَرده بُرون رفته همه اَهلِ زمانه
آن جِنْس که عُشّاق دَرین بَحْر فُتادند
چه جایِ اَمان باشد و چه جایِ اَمانه؟
کِی سرد شود عشقْ زِ آوازِ مَلامَت؟
هرگز نَرَمَد شیر زِ فریادِ زنانه
پُرکُن تو یکی رَطْل زِمیْ‌هایِ خدایی
مَگْذار خدایانِ طبیعت به میانه
اوَّل بِدِه آن رَطْلْ بِدان نَفَسِ مُحَدِّث
تا ناطِقه‌‌اَش هیچ نگوید زِ فَسانه
چون بَند شود نُطْق، یکی سیل دَرآیَد
کَزْ کَوْن و مکان هیچ نبینی تو نشانه
شَمسُ الْحَقِ تبریز، چه آتش که بَرافروخت
اَحْسَنْت، زِهی آتش و شاباشْ زَبانه

این نیم شَبان کیست چو مهتاب رَسیده؟
پیغامبرِ عشق است زِمحْراب رَسیده
آورده یکی مَشْعَله، آتش زده در خواب
از حَضرتِ شاهَنشَهِ بی‌خواب رَسیده
این کیست چُنین غُلغُله در شهر فَکَنده؟
بر خَرمَنِ دَرویش چو سیلاب رَسیده
این کیست؟ بگویید که در کَوْن جُز او نیست
شاهی به دَرِ خانهٔ بَوّاب رَسیده
این کیست چُنین خوانِ کَرَم باز گُشاده؟
خندانْ جِهَتِ دعوتِ اَصْحاب رَسیده
جامی‌‌ست به دَستَش که سرانجامِ فَقیر است
زان آبِ عِنَب، رنگْ به عُنّاب رَسیده
دل‌ها همه لَرزان شُده، جان‌ها همه بی‌صَبر
یک شَمّه ازان لَرزه به سیماب رَسیده
آن نرمی و آن لُطف که با بَنده کُند او
زان نرمی و زان لُطف به سِنْجاب رَسیده
زان ناله و زان اشک که خُشک و تَرِ عشق است
یک نَغمهٔ تَر نیز به دولاب رَسیده
یک دسته کلید است به زیرِ بَغَلِ عشق
از بَهرِ گُشاییدنِ اَبْواب رَسیده
ای مُرغِ دل اَرْ بالِ تو بِشْکَست زِ صَیّاد
از دام رَهَد مُرغِ به مِضْراب رَسیده
خاموش اَدَب نیست مَثَل‌هایِ مُجَسَّم
یا نیست به گوشِ تو خود آداب رَسیده

ما گوشِ شماییم، شما تَنْ زده تا کِی؟
ما مَست و خَراباتی و بیخود شُده تا کِی؟
ما سوخته حالان و شما سیر و مَلولان
آخِر بِنَگویید که این قاعده تا کِی؟
دل زیر و زَبَر گشت، مَها چند زنی طَشْت؟
مَجْلِس همه شورید، بُتا عَربده تا کِی؟
دی عقل دَراُفتاد و به کَف کرده عَصایی
در حَلقهٔ رِنْدان شُده کین مَفْسَده تا کِی؟
چون ساقیِ ما ریخت بَرو جامِ شرابی
بِشْکَست دَرِ صومعه کین مَعْبده تا کِی؟
تَسبیح بِیَنداخت و زِ سالوس بِپَرداخت
کین نوبَتِ شادیست، غَمِ بیهُده تا کِی؟
آن‌ها که خَموشَند به مَستی مَزه نوشَند
ای در سُخَنِ بی‌مَزه گرم آمده، تا کِی؟

بَرخیز که جان است و جهان است و جوانی
خورشید بَرآمَد، بِنِگَر نورفَشانی
آن حُسن که در خوابْ هَمی‌جُست زُلَیخا
ای یوسُفِ اَیّام، به صد رَهْ بِهْ ازانی
بَرخیز که آویخت تَرازوی قیامَت
بَرسَنْج بِبین که سَبُکییا تو گِرانی
هر سویْ نشانیست زِ مَخْلوقْ به خالِق
قانِع نشود عاشقِ بی‌دل به نشانی
هر لحظه زِ گَردون بِرَسَد بانگْ که ای گاو
ما راهِ سَعادت بِنِمودیم، تو دانی
بَرخیز و بیا دَبدَبهٔ عُمرِ اَبَد بین
تا بازرَهی زود از این عالَمِ فانی
او عُمرِ عزیز است، ازو چاره نداری
او جانِ جهان آمد و تو نَقْشِ جَهانی
بر صورتِ سنگین بِزَنَد، روح پَذیرد
حیف است کَزین روحْ تو مَحْروم بِمانی
او کانِ عَقیق آمد و سَرمایهٔ کان‌ها
در کانِ عَقیق آی، چه دربَندِ دُکانی؟

گَر عِلْمِ خَراباتْ تو را همنَفَسَسْتی
این عِلْم و هُنر پیشِ تو باد و هَوَسَسْتی
وَرْ طایرِ غَیبی به تو بر سایه فَکَندی
سیمُرغِ جهان در نَظَرِ تو مَگَسَسْتی
گَر کوکَبهٔ شاهِ حقیقت بِنِمودی
این کوسِ سَلاطین، بَرِ تو چون جَرَسَسْتی
گَر صُبحِ سَعادت به تو اِقبْال نِمودی
کِی دامَن و ریشِ تو به دستِ عَسَسَسْتی؟
گَر پیش رُوان، بر تو عِنایَت فَکَنَنْدی
فکری که به پیشِ دلِ توست، آن سِپَسَسْتی
مَعکوس شِنو گَر نَبُدی گوشِ دلِ تو
از دفترِ عُشّاق یکی حَرف بَسَسْتی
گوید همه مُردند،یکی بازنیامد
بازآمده دیدی اگر آن گیج، کَسَسْتی
لَرزانْ لَهَبِ جانِ تو از صَرصَرِ مرگ است
لَرزان نَبُدی گَر زِ بَقا مُقْتَبَسَسْتی
همراهِ خَسان گَر نَبُدی طَبْعِ خَسیسَت
در حَلْقِ تو این شَربَتِ فانی چو خَسَسْتی
طِفْلِ خِرَدِ تو به تَبارک بِرَسیدی
در مَکْتَبِ شادی زِ کجا در عَبَسَسْتی
خاموش که این‌ها همه موقوف به وَقت است
گَر وَقت بُدی، داعیه فریادَرسَسْتی

ای دل تو دَرین غارت و تاراج چه دیدی؟
تا رَخْت گُشادیّ و دُکانْ بازکَشیدی
چون جولَههٔ حِرصْ دَرین خانهٔ ویران
از آبِ دَهانْ دام مگس گیر تنیدی
از لَذَّت و از مَستیِ این دانهٔ دنیا
پِنْداشت دلِ تو که از این دامْ رَهیدی
در سیلْ کسی خانه کُند از گِل و از خاک؟
در دامْ کسی دانه خورَد؟ هیچ شنیدی؟
ای دل بِبُر از دام و بُرون جِهْ تو به هنگام
آن سوی که در روضهٔ ارواح دَویدی
ای روح چو طاووس بِیَفْشان تو پَرِ عقل
یایاد نداری تو که بر عَرش پَریدی؟
از عَرشْ سویِ فَرش فُتادی و قَضا بود
دادی تو پَر خویش و دو سه دانه خریدی
چون گُرْسَنهٔ قَحْط دَرین لُقمه فُتادی
گَهْ لَب بِگَزیدیّ و گَهی دستْ خَلیدی
کو هِمَّتِ شاهانه؟ نه زان دایهٔ دولت
زان شیر، تَباشیرِ سَعادت بِمَزیدی؟
آن خویِ مُلوکانه که با شیرْ فرورفت
وَاللّهْ که نیامیزد با خون و پَلیدی
آن شاهْ گِلِ ما به کَفَ خویش سِرِشته ست
آن هِمَّت و بَختش زِ کَفِ شاه چَشیدی
وَاللّهْ که دَران زاویه کُاوْرادِ اَلَست است
آموخت تو را شاهِ تو، شیخیّ و مُریدی
آموخت تو را که دل و دِلْدار یکی اند
گَهْ قُفل شود، گاه کُند رَسمِ کلیدی
گَهْ پَند و گَهی بَند و گَهی زَهر و گَهی قَند
گَهْ تازه و بَرجسته، گَهی کُهنه قَدیدی
ای سیل دَرین راهِ تو بالا و نِشیب است
تَلوین بِرَوَد از تو، چو در بَحْر رَسیدی
ای خاک از این زَخمِ پَیاپِی تو نَژَندی
وِیْ چَرخ ازین بارِ گِران سنگْ خَمیدی
ای بَحْرِ حَقایق، که زمینْ موج و کَفِ توست
پنهانی و در فِعْل، چه پیدا و پَدیدی
ای چَشمهٔ خورشید که جوشیدی ازان بَحْر
تا پَردهٔ ظُلْمات به اَنْوار دَریدی
هر خاک که در دست گرفتی، همه زَر شُد
شُد لَعْل و زُمرّد زِ تو سنگی که گُزیدی
بس تَلْخ و تُرُش از تو چو حَلْوا و شِکَر شُد
بُگْزیده شُد آن میوه که او را بِگَزیدی
شاگردِ کِه بودی؟ که تو اُستادِ جهانی
این صَنْعتِ بی‌آلت و بی‌کَف، زِ کِه دیدی؟
چون مَرکَبِ جِبْریلی و از سُمِّ تو هر خاک
سَبزه شود، آخِر زِ چه کُهْسار چَریدی؟
خامُش کُن و یاد آور آن را که به حَضرت
صد بار از این ذِکْر و از این فکر بُریدی