غزل ۲۰۶ - گر همتم کناره ز دنیا نمی کند
غزل ۲۲۵ - شیخ از مسواک دندان طمع را تیز کرد
غزل ۲۵۴ - خوش آنکه کنج غم خود بگلستان ندهد
غزل ۲۵۵ - ایدل چو راز دوست نخواهی سمر شود
غزل ۲۸۲ - چند دل تلخی غم را شکرستان داند
غزل ۲۹۳ - غبار کوی تو گر توتیای دیده شود
غزل ۳۰۵ - حدیثت نامه را تعویذ جان شد
غزل ۳۱۲ - گاه اندیشه ای از روز جزا باید کرد
غزل ۳۱۳ - سالک نه ره بگم شده از جستجو برد
غزل ۳۱۶ - زاهد ازتر دامنی دامن چو بر اخگر زند
غزل ۳۲۱ - مرا مسوز که نازت ز کبریا افتد
غزل ۳۲۲ - وقتی زبار هستی چیزی بجا نماند
غزل ۳۲۷ - براه فقر مرا این و آن نمی باید
غزل ۳۳۹ - دارم آن سر که اگر در ره دشمن باشد
غزل ۳۵۱ - آن رهروان که در پس زانو سفر کنند
غزل ۳۹۰ - صاحب همت که دست از کار دنیا می کشد
غزل ۴۰۶ - می کنی ای شیخ یاد از رخنه های دین خویش
غزل ۴۰۸ - دلا ز رنگ تلون کشیده دامن باش
غزل ۴۱۰ - در مصاف عافیت لرزان تر از سیماب باش
غزل ۴۱۳ - آهم اثر نیافت ز فریاد بیوقوف