اندوه

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۲ - مرا گلگشت معنی باشد از سیر چمن خوشتر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۴ - عاشقان را ره ندارد، در دل پر غم نشاط واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۵ - نیست ای دل محنت آباد جهان، جای نشاط واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۹ - میکنند از پیریم با هم سر و سامان وداع واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۶۸ - از نهفتن، راز را رسوای عالم کرده ام واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۸۲ - ز غم گر سوختم، نزدیک یار مهوش خویشم واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۸۵ - سرهنگ مصر گوشه نشینی کنون منم واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۸۶ - ز آن جهان پاک آمدم، آلوده دامن میروم واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۸۹ - چهره بگشای، که از شوق بپرواز آیم واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۰۱ - چنان زشتم، که ترسم چشم رحمت ننگرد سویم واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۱۱ - برگ ریزانست، رنگ از روی پیران ریختن واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۳۶ - چون زبان در گفتگو، بیجا ز کام آید برون واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۶۵ - زیر گل بودن، بسی خوشتر، که زیر منتی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۷۴ - بغیر بیکسیم نیست در جهان یاری واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۷۹ - میبرد هر دم دلم را، غمزه غارتگری واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۱۲ - بر من کند از بس غم عشق تو گرانی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۶۳۵ - عشق نبود جز بلا با صبر بی اندازه یی واعظ قزوینی مقطعات شمارهٔ ۲ - در آفرین یکی از بزرگان واعظ قزوینی رباعیات شماره ۹ - پیری از عمر کرده بیزار مرا واعظ قزوینی رباعیات شماره ۴۶ - هر بی جگری ز تنگ دنیا نگذشت