اندوه

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۲ - زان لبم، چاره یک شکر خند است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۵۷ - سرگشتگی نصیب دل خسته من است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۶۸ - طرف از شکستگان جهان کس نبسته است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۴ - خوشا سراب که، پا از عدم برون نگذاشت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۴ - زندگی شد همه نابود، پی بود عبث واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۲۲ - فصل شباب رفت و، نیامد بکار هیچ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۶ - ز یاران رنجش هم، مانع دیدار میگردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۴۹ - فضای خاطرم از غم از آن غبار ندارد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵۸ - زهر مرگ دوستان در مغزم از بس کار کرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۶۳ - پیری در خواهش بدل ریش برآورد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷۷ - از جگر خوناب اشکم خوش به سامان میرسد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۸۵ - همین توقعم از تنگ آن دهن باشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۳ - صحرا ز باد دستی آهم فقیر شد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۷ - از سعی تیشه، چون دل فرهاد نشکند؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۳ - دردمندان، بسکه رم از خودنمایی میکنند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۷ - بر ما سخن سرد عزیزان نه گران بود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۶۵ - غم او ساخت دلم تنگ و، هم او بگشاید واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۶۸ - عهد شباب بگذشت، وقت شتاب گردید واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۷۴ - دل که باشد نشیمن غم یار واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۷۸ - گر نپرسد حالم آن نامهربان غمخوار وار