غزل ۱۳ - آرزومند توام، بنمای روی خویش را
غزل ۱۵ - یک دو روزی می گذارد یار من تنها مرا
غزل ۱۹ - ای شهسوار حسن، سر افراز کن مرا
غزل ۲۰ - زان پیشتر که عقل شود رهنمون مرا
غزل ۲۲ - ز سوز سینه، هر دم، چند پوشم داغ هجران را؟
غزل ۲۳ - نهادی بر دلم داغ فراق و سوختی جان را
غزل ۲۴ - به روز غم، سگش خواهم، که پرسد خاکساران را
غزل ۲۵ - به چه نسبت کنم آن سرو قد دلجو را؟
غزل ۳۰ - به نام ایزد، میان مردمان آن تندخو با ما
غزل ۳۱ - چند نادیده کنی؟ آه! چه دیدی از ما؟
غزل ۳۲ - نمی توان به جفا قطع دوستداری ما
غزل ۳۳ - من و بیداری شب ها و شب تا روز یارب ها
غزل ۳۴ - من همچو گلزار ارم، گل گل تو را رخسارها
غزل ۳۵ - ز آب چشم من گل شد، به راه عشق، منزل ها
غزل ۳۷ - گل رویت عرق کرد از می ناب
غزل ۳۸ - شب هجرست و مرگ خویش خواهم از خدا امشب
غزل ۳۹ - سر نمی تابم ز شمشیر حبیب
غزل ۴۰ - گر دعای دردمندان مستجابست، ای حبیب
غزل ۴۱ - من به کویت عاشق زار و دل غمگین غریب
غزل ۴۲ - ای شده خوی تو با من بتر از خوی رقیب