غزل ۹۹ - ترا گهی که نظر بر من خراب افتد
غزل ۱۰۱ - آب حیات حسنت گل برگ تر ندارد
غزل ۱۰۳ - ماه شهر آشوب من، هر گه به راهی بگذرد
غزل ۱۰۶ - نمی توان به تو شرح بلای هجران کرد
غزل ۱۰۸ - به ناز می رود و سوی کس نمی نگرد
غزل ۱۰۹ - باغ عیش من به جای گل همه خار آورد
غزل ۱۱۱ - یار، هر چند که رعنا و سهی قد باشد
غزل ۱۱۲ - می خواهم و کنجی که به جز یار نباشد
غزل ۱۱۴ - افروخت رنگت از می و دلها کباب شد
غزل ۱۱۵ - تا از فروغ روی تو گل کامیاب شد
غزل ۱۱۷ - گر برون می آید آن بی رحم، زارم می کشد
غزل ۱۱۸ - زان دل به جانب سگ کوی تو می کشد
غزل ۱۲۱ - از حال و دل و دیده مپرسید که چون شد؟
غزل ۱۲۲ - تا سلسله زلف تو زنجیر جنون شد
غزل ۱۲۳ - گل شکفت و شوق آن گل چهره از سر تازه شد
غزل ۱۲۴ - غم بتان مخور، ای دل، که زار خواهی شد
غزل ۱۲۵ - نیست عرق، که در رهت از حرکات می چکد
غزل ۱۲۶ - آه و صد آه! که آن مه ز سفر دیر آمد
غزل ۱۲۷ - روز هجران تو، یارب! ز کجا پیش آمد؟
غزل ۱۲۸ - دلم، پیش لبت، با جان شیرین در فغان آمد