غزل ۱۲۹ - نگسلد رشته جان من از آن سرو بلند
غزل ۱۳۱ - عارضت هست بهشتی، که عیان ساخته اند
غزل ۱۳۲ - جان من، بهر تو از جان بدنی ساخته اند
غزل ۱۳۶ - پیش از روزی، که خاک قالبم گل ساختند
غزل ۱۳۸ - عاشقان، هر چند مشتاق جمال دلبرند
غزل ۱۳۹ - رند لب تشنه چرا جام شرابی نزند؟
غزل ۱۴۰ - چو ترک من هوس مجلس شراب کند
غزل ۱۴۱ - هرگز آن شوخ به ما غیر نگاهی نکند
غزل ۱۴۲ - گر کسی عاشق رخسار تو باشد چه کند؟
غزل ۱۴۳ - خوبرویان، چون به شوخی قصد مرغ دل کنند
غزل ۱۴۴ - چو لاله سینه من کاش پاره پاره کنند!
غزل ۱۴۵ - جای آنست که شاهان ز تو شرمنده شوند
غزل ۱۴۶ - دودی، که دوش بر سر کویت بلند بود
غزل ۱۴۷ - شیرین دهنا، این همه شیرین نتوان بود
غزل ۱۴۸ - دی براهم دیدن و آنگاه نادیدن چه بود؟
غزل ۱۴۹ - با من اول آن همه رسم وفاداری چه بود؟
غزل ۱۵۰ - کاکل ز چه بگذاشته ای تا کمر خود؟
غزل ۱۵۱ - یار اگر مرهم داغ دل محزون نشود
غزل ۱۵۲ - لعل جان بخشت، که یاد از آب حیوان میدهد
غزل ۱۵۳ - هر گه آن قصاب خنجر بر گلوی من نهد