غزل ۱۸۱ - ای قامتت ز سرو سهی سرفرازتر
غزل ۱۸۲ - تا ز خط عنبرین حسن تو شد بیش تر
غزل ۱۸۳ - جامه گلگون، روی آتشناک از گل پاک تر
غزل ۱۸۵ - وه! که بازم فلک انداخت به غوغای دگر
غزل ۱۸۸ - برو، ای نرگس رعنا، تو باین چشم مناز
غزل ۱۸۹ - قد تو عمر درازست و سرو گلشن ناز
غزل ۱۹۱ - از آن چه سود که نوروز شد جهان افروز؟
غزل ۱۹۲ - برخیز طبیبا، که دل آزرده ام امروز
غزل ۱۹۳ - عمر رفت و از تو ما را صد پریشانی هنوز
غزل ۱۹۶ - کام از آن لب مشکل و ما را غم کامست و بس
غزل ۱۹۷ - یار من با دگران یار شد، افسوس افسوس!
غزل ۲۰۰ - آه! از آن شوخ، که تا سر نشود خاک درش
غزل ۲۰۱ - آه! از آن ماه مسافر، که نیامد خبرش
غزل ۲۰۳ - زبان او، که ندیدم ز تنگی دهنش
غزل ۲۰۴ - گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منش
غزل ۲۰۵ - روزی که بر لب آید جانم در آرزویش
غزل ۲۰۶ - کار من فریاد و افغانست، دور از یار خویش
غزل ۲۰۷ - ای شاه حسن، جور مکن بر گدای خویش
غزل ۲۰۸ - ای کجی آموخته پیوسته از ابروی خویش
غزل ۲۱۳ - ترک یاری کردی، از وصل تو یاران را چه حظ؟