غزل ۳۷۷ - چون گویمت که: در دل ویران من درآی
غزل ۳۷۸ - مست با رخسار آتشناک بیرون تاختی
غزل ۳۷۹ - من نگویم که وفا یار مرا بایستی
غزل ۳۸۰ - ز من بیگانه شد، بیگاه با اغیار بایستی
غزل ۳۸۱ - ماه من، روی تو خوبست و چنین بایستی
غزل ۳۸۲ - ای ز بهار تازه تر، تازه بهار کیستی؟
غزل ۳۸۳ - گفتی: بگو که: بنده فرمان کیستی؟
غزل ۳۸۴ - بر من، ای شوخ، ستمها کردی
غزل ۳۸۵ - رفتی، ای ماه، که از مهر وفا میکردی
غزل ۳۸۶ - ای شهسوار حسن، به میدان خوش آمدی
غزل ۳۸۷ - دوشینه کجا رفتی و مهمان که بودی؟
غزل ۳۸۹ - چند پرسم خبر وصل و نیابم اثری؟
غزل ۳۹۰ - من بنده کمین و تو سلطان کشوری
غزل ۳۹۱ - ز دوری تا به کی، ما را چنین مهجور می داری؟
غزل ۳۹۲ - تو در میدان و من چون گوی در ذوق سراندازی
غزل ۳۹۳ - دلا، رفت آنکه وصل دلستانی داشتم روزی
غزل ۳۹۶ - تا کی به کنج صبر جگر خون کند کسی؟
غزل ۳۹۸ - بس که جانها همه شد صرف تو جانان کسی
غزل ۳۹۹ - زهی شراب لبت مایه طربناکی!
غزل ۴۰۰ - آخر، ای شوخ، دل از جور تو غمگین تا کی؟