شماره ۳۸۴ - به من هر دم ز روی مهربانی یار می پیچد
شماره ۳۸۶ - چشم خویشان را حسد از بس به دولت شور کرد
شماره ۳۸۸ - ز دل غبار به چشم پر آب می آید
شماره ۳۹۰ - می خورم خون که حنا آن کف پا می بوسد
شماره ۳۹۱ - چو حسن سبز تمنای اهل دید بود
شماره ۳۹۲ - گل به غفلت ز گلستان جهان برخیزد
شماره ۳۹۳ - عشق در هر جا نقاب از روی زیبا می کشد
شماره ۳۹۵ - خراب نشأه ی آن لب، می و مینا نمی داند
شماره ۳۹۶ - به کوی عشق اسیران به بوی یار روند
شماره ۳۹۸ - بی لب او باده بر طبع ایاغم می خورد
شماره ۳۹۹ - شد بهار و شمع با گل آشنایی می کند
شماره ۴۰۰ - زاهد امشب تا سحر با ما شراب ناب زد
شماره ۴۰۱ - سیل ویرانی ز کنج خانه ی ما می برد
شماره ۴۰۴ - جا به هر دل که گرفت او، دگر از جا نرود
شماره ۴۰۵ - با لطف ساعدت ید بیضا نمی رسد
شماره ۴۰۶ - می حرام محتسب بادا که بی ما می خورد!
شماره ۴۱۱ - رونق ناموس را چون عشق رسوا بشکند
شماره ۴۱۲ - درین ره کعبه سنگ راه باشد
شماره ۴۱۳ - دل آشفته از نام شراب ناب می سوزد
شماره ۴۱۵ - چه پروای گلستان و سر و برگ چمن دارد