شماره ۴۵۳ - بلبل ما ناله بر آهنگ غربت ساز کرد
شماره ۴۵۴ - عاشق پرشکوه خاموش از تغافل می شود
شماره ۴۵۷ - همچو مرغ از دست من پیمانه ی مل می پرد
شماره ۴۵۸ - چو شعله آن گل رویم به روی خار کشید
شماره ۴۵۹ - ساقی ما که بسی چشم و دل از پی دارد
شماره ۴۶۱ - از دیر و کعبه تا به دو جانب دو خانه ماند
شماره ۴۶۳ - چشم پر افسون او سحرآفرینی می کند
شماره ۴۶۴ - همای شوق من بر قاف همت آشیان دارد
شماره ۴۶۶ - وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرد
شماره ۴۷۰ - شورش منصور را آخر سرم معراج شد
شماره ۴۷۱ - دلم در باغ نتوانست امشب خواب راحت کرد
شماره ۴۷۵ - چو آیینه خیالش در دلم بسیار می گردد
شماره ۴۸۲ - در چمن ای گلرخان تا چند منزل خوش کنید
شماره ۴۸۴ - برگ عیشی قسمت ما نیست در بستان هند
شماره ۴۸۷ - دارم دلی که پای ز هر گلشنی کشید
شماره ۴۹۰ - چون مست من سوار به عزم شکار شد
شماره ۴۹۲ - دلم چون هاله دامی از پی صید مهی دارد
شماره ۴۹۳ - هیچ کس یک قطره آبم غیر چشم تر نداد
شماره ۴۹۴ - جلوه را زیور نباید چون به آیین می رود
شماره ۴۹۵ - تیغ ما آلوده ی خون کسی از کین نشد