شماره ۵۳۴ - دگر عشق بر جان غم پرورم زد
شماره ۵۳۵ - کرشمه ی تو اگر دست از شراب کشد
شماره ۵۳۷ - بعد ازین از باغ در گلخن وطن خواهیم کرد
شماره ۵۳۹ - گل از هوای تو در رنگ و بو نمی گنجد
شماره ۵۴۲ - گلستان را سرو نوخیز قدش آباد کرد
شماره ۵۴۳ - زلفت ز من حزین گریزد
شماره ۵۴۴ - ز مرگم گر غبار غم که در دل بود، برخیزد
شماره ۵۴۵ - بی نیازی عارفان را کارسازی می کند
شماره ۵۴۸ - با عشق، کی مراتب امید شد بلند؟
شماره ۵۴۹ - دلم آن زلف سیه برد و تغافل دارد
شماره ۵۵۲ - قلم من که سخن با ورق دل دارد
شماره ۵۵۵ - به بزم وصل، دل من ز جا نمی جنبد
شماره ۵۵۷ - به عمر خضر تغافل ز بی نیازی کرد
شماره ۵۵۸ - لبت چون غنچه دلتنگی ندارد
شماره ۵۵۹ - به دل هر چیز بیند عشق آتشخو بسوزاند
شماره ۵۶۴ - گل ز رخسار تو رنگ و بو به دامن می کشد
شماره ۵۶۶ - یاد روی او کتانم را لباس ماه کرد
شماره ۵۶۷ - اسیر عشق از کف ساغر خوناب نگذارد
شماره ۵۶۸ - اهل عالم که ز اقبال هما می گویند
شماره ۵۷۰ - مطرب این مجلس امشب راه دل ها می زند