شماره ۶۹۶ - باده، ای عیسی لقا از دست نامحرم مکش
شماره ۶۹۷ - در وادی محبت، چون خضر راهبر باش
شماره ۶۹۸ - عاشقی، دیگر به فکر منزل و مسکن مباش
شماره ۶۹۹ - کار عاشق واژگون باشد ز سیر اخترش
شماره ۷۰۰ - چمنی را که بود خرمی از رخسارش
شماره ۷۰۱ - چو گل کسی که هوای تو برده آرامش
شماره ۷۰۲ - خوش آنکه باده ی ناب است مایه ی هوشش
شماره ۷۰۳ - هرکه را ساز بود زمزمه ی زنجیرش
شماره ۷۰۴ - خبر بگیر ز احوال خضر در کویش
شماره ۷۰۶ - درون کاسه ی سر دارم از جنون آتش
شماره ۷۰۷ - زخم دل کم نیست، سامان گر نباشد گو مباش
شماره ۷۰۸ - شراب همچو گل و لاله خور ز ساغر خویش
شماره ۷۰۹ - ز مژگان آب چشمم می زند جوش
شماره ۷۱۰ - هلاک تاج نه چون شمع صبحگاهی باش
شماره ۷۱۱ - ای دل ز گرد کلفت عالم غمین مباش
شماره ۷۱۳ - سر تا به پا چو شمع همه اشک و آه باش
شماره ۷۱۴ - خرم آن گلشن که امید بهاری باشدش
شماره ۷۱۶ - عقل نگذارد مرا یک دم ز دردسر خلاص
شماره ۷۱۷ - سرو شد باز با صبا رقاص
شماره ۷۱۸ - نیست همچون گل مرا از باده بیهوشی غرض