شماره ۲۵۷ - مستی که ذوق رندی و بیچارگی نیافت
شماره ۲۵۹ - تا بر گل تو سنبل پر خم دمیده است
شماره ۲۶۰ - امید خلق باقبال و دولت خویش است
شماره ۲۶۲ - تو پیش چشم منی چشم من پر آب از چیست
شماره ۲۶۳ - چو منع غیر مجالم در آشنایی نیست
شماره ۲۶۴ - رفتی و نقش روی تو از چشم تر نرفت
شماره ۲۷۰ - عید قربان شد و سر در ره جولان تو رفت
شماره ۲۷۱ - سینه ایصوفی اگر صاف است چو آیینه ات
شماره ۲۷۴ - این چه سروست که از گلشن جان خاسته است
شماره ۲۷۷ - همچو چنگ افغان من بی زخم بیدادی نخاست
شماره ۲۸۰ - در بهار نوجوانی باغ ما از گل تهی است
شماره ۲۸۲ - دلا، خار ستم از پا برون خواهد شدن وقت است
شماره ۲۸۳ - دل مرده از آنم که مسیحا نفسی نیست
شماره ۲۸۴ - با من از مشکین غزالان گرنه بوی آشناست
شماره ۲۸۵ - تا نشد چون نافه خون، دل بوی دلجویی نیافت
شماره ۲۸۷ - گل نو آمد و ما را غم دیرینه گرفت
شماره ۲۹۱ - ای سبز تلخ این نگه جان گداز چیست
شماره ۲۹۲ - سراپا شمع از آن نورست کز آلودگی دور است
شماره ۲۹۳ - خوش نیست بی تو ساقی گر بزم خلد باقی است
شماره ۲۹۴ - نقد گنج کعبه جایش جز دل ویرانه نیست