شماره ۲۵۰ - آسمان بلند را میرم
شماره ۲۵۳ - بی پردگی محشر رسوایی خویشم
شماره ۲۵۷ - می ربایم بوسه و عرض ندامت می کنم
شماره ۲۵۸ - رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم
شماره ۲۵۹ - در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم
شماره ۲۶۰ - صبح ست خیز تا نفسی در هم افگنم
شماره ۲۶۲ - گم گشته به کوی تو نه دل بلکه خبر هم
شماره ۲۶۳ - درد ناسازست و درمان نیز هم
شماره ۲۶۴ - نشاط آرد به آزادی ز آرایش بریدن هم
شماره ۲۶۵ - صبح شد خیز که روداد اثر بنمایم
شماره ۲۶۶ - شبهای غم که چهره به خوناب شسته ایم
شماره ۲۶۷ - وحشتی در سفر از برگ سفر داشته ایم
شماره ۲۶۸ - تا فصلی از حقیقت اشیا نوشته ایم
شماره ۲۶۹ - بی خویشتن عنان نگاهش گرفته ایم
شماره ۲۷۰ - جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده ایم
شماره ۲۷۱ - بر لب یا علی سرای باده روانه کرده ایم
شماره ۲۷۲ - رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم
شماره ۲۷۳ - بیا که قاعده آسمان بگردانیم
شماره ۲۷۵ - سوخت جگر تا کجا رنج چکیدن دهیم
شماره ۲۷۶ - ها، پری شیوه غزالان و ز مردم رمشان