شماره ۱۳۵ - آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوست
شماره ۱۳۶ - باد صبا برگرفت پرده ز رخسار دوست
شماره ۱۳۷ - برآمد آفتاب طلعت دوست
شماره ۱۳۸ - بوی جان میآید از باد صبا، این بو چه بوست؟
شماره ۱۳۹ - بیار جان طلب کار را بحضرت دوست
شماره ۱۴۰ - دل من شیوه شیرین ترا دارد دوست
شماره ۱۴۱ - ز پیدایی چو پنهانست آن دوست
شماره ۱۴۲ - عاشق بمرگ مایل و عاقل بهانه جوست
شماره ۱۴۳ - عرصه عالم بما پیداست، ما پیدا بدوست
شماره ۱۴۴ - نمی توان خبری دادن از حقیقت دوست
شماره ۱۴۵ - دل ما بصد جان طلب کار اوست
شماره ۱۴۶ - قمری دارم کین چشم نهان خانه اوست
شماره ۱۴۷ - در سویدای دلم سودای اوست
شماره ۱۴۸ - سر بلندی بین، که دایم در سرم سودای اوست
شماره ۱۴۹ - ای دل و دلدار من، راه بوصل از چه روست؟
شماره ۱۵۰ - آن یار جفا پیشه، که پشتست و پناهست
شماره ۱۵۱ - برون ز راه خدا راهرو نه در راهست
شماره ۱۵۲ - در فهم همین نکته بسی عزت و جاهست
شماره ۱۵۳ - زان یار جفا پیشه، که پشتست و پناهست
شماره ۱۵۴ - مگو ز سختی این ره، چو دوست همراهست