عرفان

بلند اقبال غزلیات شماره ۴۰۷ - آینه در پیش خود بگرفت وگفتا کن نگاه بلند اقبال غزلیات شماره ۴۰۸ - به حسن چون تو نه آید کسی نه آمده بالله بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۰ - در دلم عشق آتشی افروخته بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۱ - عاشق روی نگارم کفر چه ایمان چه بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۲ - در شاه نشین دل من یار نشسته بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۴ - دل جای در آن طره طرار گرفته بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۵ - مگومرا ز چه دلبر ز برجدا کرده بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۶ - سلطان عشق ما را سرباز خویش کرده بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱۸ - بر آتش دلم آن مه ز مهر آب زده بلند اقبال غزلیات شماره ۴۲۱ - عجب از روح مجسم بدنی ساخته ای بلند اقبال غزلیات شماره ۴۲۲ - روبروی آفتاب آئینه بر رو بسته ای بلند اقبال غزلیات شماره ۴۲۴ - دل از بت واز بت پرست اندر کلیسا برده ای بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۳ - گفتم بهای بوسه ای گویند جان فرموده ای بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۴ - دارد آن مه نه همی چشم سیاه عجبی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۶ - دلبر ما را به حال ما اگر بود التفاتی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۸ - تعالی الله چه دولت بر سر استی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳۹ - کند زلف تو گاهی سرکشی گه می کند پستی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴۱ - نه چون چشم تو دیدم چشم مستی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴۲ - گفتم به لاله داغ به دل بهر کیستی بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴۳ - ای دل چنین در تاب و تب از عشق روی کیستی؟