عرفان

بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵۹ - دل به من گوید ز غم کز شهر در هامون رویم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶۰ - به که ما دیوانه از عشق پری روئی شویم بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶۳ - نیست غم پروانه را از سوختن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶۴ - پیش شمع عارضش پروانه می باید شدن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶۵ - چه بد آغاز وسرانجام چه خواهدبودن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶۶ - ای دل نیی عاشق برو بر خویشتن بهتان مزن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶۷ - ای پادشاه خوبان رحمی بر این گدا کن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶۸ - در آئینه بر عارض خود نظر کن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶۹ - ساقی ار باده دهی ساغر ما را خم کن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۷۱ - خود را به شمع او دلا در سوختن پروانه کن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۷۲ - شد ز آب چشمه چشم جویم روان به دامن بلند اقبال غزلیات شماره ۳۷۸ - باز افتاده به یاد رخ جانان دل من بلند اقبال غزلیات شماره ۳۸۴ - روی ننموده ربودی دل ودین بلند اقبال غزلیات شماره ۳۸۶ - گفتمش چون بینمت ای نازنین بلند اقبال غزلیات شماره ۳۸۷ - در نافه از خطا مشک می زدبسی دم از بو بلند اقبال غزلیات شماره ۳۹۷ - ای قدم خم گشته تر ز ابروی تو بلند اقبال غزلیات شماره ۳۹۸ - من چیستم که دم زنم از عشق روی تو بلند اقبال غزلیات شماره ۴۰۱ - بر درد دل خسته ام دوست دوا شو بلند اقبال غزلیات شماره ۴۰۲ - دل در برم دیوانه شد زنجیر زلف یار کو بلند اقبال غزلیات شماره ۴۰۴ - گفتم بده بوسی ز لب گفتا زر وسیم توکو