عرفان

فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۵۲ - به بوی درد پریشان زلف یار شدم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۵۴ - لب زخم ستمم مژده ماتم دارم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۵۵ - ارمغان از بینوایی غم به گلشن می‌برم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۵۸ - فردوس ساز کلبه پردود آتشم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۶۰ - گوارا باد آیات تجلی بر لب هوشم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۶۳ - چون سینه ماتم‌زدگان غرقه داغم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۶۷ - عشق کو تا آتشی در خرمن اخگر زنم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۶۸ - قرعه کاری به نام سعی باطل می‌زنم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۷۶ - دوش بی روی تو از دل خون ناب افشانده‌ایم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۷۷ - باز در دل شعله‌های آفتاب افکنده‌ایم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۸۰ - کو عشق خانه‌سوز که ما بلهوس نه‌ایم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۸۲ - در مزاج درد خود ذوق مداوا سوختیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۸۳ - کی مسیحا داشت در بار آنچه ما می‌خواستیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۸۵ - لب زخمیم و افغان را پرستیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۸۹ - شب که بر آن آفتاب راه گرفتیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۱ - یاد آن روزی که در میخانه ساغر می‌زدیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۲ - صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۳ - کو دل که رو به میکده مشرب آوریم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۴ - کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۹۵ - تا کی چو طفل عقل دم از مهر و کین زنیم