عشق

مولوی غزلیات غزل ۳۱۳ - رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب مولوی غزلیات غزل ۳۱۴ - تو را که عشق نداری، تو را رواست، بخسب مولوی غزلیات غزل ۳۱۸ - علونا سماء الود من غیر سلم مولوی غزلیات غزل ۳۱۹ - امسی و اصبح بالجوی اتعذب مولوی غزلیات غزل ۳۲۱ - آن خواجه را از نیم‌شب، بیماریی پیدا شده‌ست مولوی غزلیات غزل ۳۲۲ - آمده‌ام که تا به خود، گوش کشان کشانمت مولوی غزلیات غزل ۳۲۳ - آن نفسی که باخودی، یار چو خار آیدت مولوی غزلیات غزل ۳۲۴ - درآ تا خرقه قالب دراندازم همین ساعت مولوی غزلیات غزل ۳۲۵ - که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختان‌ست؟ مولوی غزلیات غزل ۳۲۹ - بیایید بیایید که گلزار دمیده‌ست مولوی غزلیات غزل ۳۳۴ - از اول امروز حریفان خرابات مولوی غزلیات غزل ۳۳۷ - ببستی چشم یعنی وقت خواب است مولوی غزلیات غزل ۳۳۸ - سماع از بهر جان بی‌قرار است مولوی غزلیات غزل ۳۴۰ - دگربار این دلم آتش گرفت‌ست مولوی غزلیات غزل ۳۴۲ - مرا چون تا قیامت یار این است مولوی غزلیات غزل ۳۴۴ - به جان تو که سوگند عظیم است مولوی غزلیات غزل ۳۴۵ - بگو ای یار همراز، این چه شیوه‌ست؟ مولوی غزلیات غزل ۳۴۶ - شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت مولوی غزلیات غزل ۳۴۷ - قرار زندگانی آن نگارست مولوی غزلیات غزل ۳۵۰ - ز بعد وقت نومیدی امیدی‌ست