اندوه

امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۸۵ - چشم فسونگر تو که داد فسون دهد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۹۴ - مهی گذشت که چشمم خبر ز خواب ندارد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۰۰ - ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۲۶ - غمم بکشت به کار جهان که پردازد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۴۱ - مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۴۲ - شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۵۷ - سبزه ها نو دمید و یار نیامد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۶۹ - یار ما را از آن خویش نشد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۸۸ - شحنه غم دواسپه می آید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۰۱ - چو آن شوخ شب در دل زار گردد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۰۵ - خوش آن شب که چشمم بر آن نای بود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۰۶ - تو گر خویشتن را بخواهی نمود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۴۰ - جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۴۹ - غم کشت مرا آن بت نوشاد نیامد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۵۵ - ز من به خاطر آن نازنین که یاد دهد؟ امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۶۷ - مهری که بود با منت، آن گوییا نبود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۹۰ - ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۱۰۹ - قمر برید ز من مهر و من خراب قمر امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۱۴۳ - مرا کاری ست مشکل با دل خویش امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۱۵۲ - سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش