اندوه

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۶۵ - زاهد همه عمرم به می ناب گذشته ست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۶۶ - بی تو در بزم طرب بس که دلم محزون است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۸۰ - منم که مایه ی جمعیتم پریشانی ست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۸۲ - دل رمیده ام از خنده ی تو بیزار است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۸۹ - باز برقی را نظر بر خرمنم افتاده است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۹۹ - شوق بی حد شد و رسوایی دل نزدیک است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۰۲ - آنکه در شور آورد شوریده حالان را می است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۰۶ - ای خوش آن آزاده ای کو در به روی کام بست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۰۸ - همچو بلبل دلم غمین گل است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۱۰ - با نسیم صبح شمع خلوت من سرکش است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۱۸ - هرجا نشسته، بی سروسامان نشسته است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۴۲ - همچو لاله روزگارم در قدح نوشی گذشت سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۴۸ - بهار آمد و ما را به باغ راهی نیست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۵۳ - غیر بدگویی اگر خصم پرآشوب نداشت سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۶۷ - بازم از زخم خدنگش در دل و جان آتش است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۶۸ - آن گل که توان حرفی ازان زد گل داغ است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۷۰ - به توبه هر که ز یک قطره ی شراب گذشت سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۷۹ - خطش دمید و به نازش نیاز من باقی ست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۸۴ - دماغ ساغر می از شراب ما خشک است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۹۹ - رفتی و از نقش رویت دیده ی خونین پر است