تنهایی

سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۳ - تا نمودی در گلستان زلف عنبربوی خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۹ - افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۴ - قبای خود چو گل امروز پاره پاره کنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۹ - از چمن افغان کنان بیرون چو بلبل می روم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۳ - روم از جای با اندک نسیمی گرد را مانم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۹ - اشک چشم شبنمم در حسرت روی گلم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۷ - چون گل تمام داغم و خرم نشسته ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۳ - بیابان گردم و از کشور آرام بیرونم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۳۳ - ز قتل عاشقان در سینه او غم نمی بینم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۲ - تازه می سازم ز برق ناله داغ خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۰ - تا چراغ انجمن کردن زبان خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۹ - از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۷۳ - غریبم نیست همچون لاله دلسوزی به داغ من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۸۱ - نمی نهم به در باغ خلد پا بی تو سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۸۷ - شبها بود چراغم از دود آه بی تو سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۱۰ - تا تو رفتی انجمن گردید ماتم‌خانه‌ای سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۳۴ - مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۳۸ - غنچه گردید گل قسمتم از کم سخنی سیدای نسفی مسمطات شماره ۱۸ - بستم از غیر چو یوسف دل هر جایی را سیدای نسفی مسمطات شماره ۶۰ - در چمن امروز بلبل مست گفتار خود است