شماره ۲۳۵ - بیا که شاهد گل شمع بوستان گردید
شماره ۲۳۶ - گلرخان از نفس ما اثری یافته اند
شماره ۲۳۷ - خوبی بالتفات وفا کم نمی شود
شماره ۲۳۸ - معاذالله گرت با همدمان رغبت زیاد افتد
شماره ۲۳۹ - دود برآمد ز دلم چون سپند
شماره ۲۴۱ - میخواره ی مرا لب خندان نگه کنید
شماره ۲۴۲ - غباری کان گل از دامن بوقت رفتن افشاند
شماره ۲۴۶ - گل آمد و بی یار نشستن که تواند
شماره ۲۴۷ - بیا که ساقی ما بی نقاب جلوه نمود
شماره ۲۴۸ - بیخودی در عشقبازی باد و رسوایی مباد
شماره ۲۴۹ - لعلت ازمی خنده بر برگ گل سیراب زد
شماره ۲۵۰ - عید شد هر کس مه نو را مبارکباد کرد
شماره ۲۵۱ - دل سوزان من از نکهت نوروز نگشاید
شماره ۲۵۲ - چکند دل که بدوران غمت خون نخورد
شماره ۲۵۳ - در تن سوخته چندانکه نفس می گنجد
شماره ۲۵۴ - چون از می صبوحی رنگ رخش برآید
شماره ۲۵۵ - دمی که بوی گل از باد نوبهار آید
شماره ۲۵۷ - هرگز برخت سیر نگاهی نتوان کرد
شماره ۲۵۸ - ما را گلی از باغ تو چیدن نگذارند
شماره ۲۵۹ - جز جور و جفا پیشه ی محبوب نباشد