شماره ۲۳۴ - هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست
شماره ۲۳۵ - گر بگویم که درون دل من پنهان چیست
شماره ۲۳۶ - آنکه برده ست دلم زلف پریشان اینست
شماره ۲۳۷ - یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست
شماره ۲۳۸ - زلف شستش که به هر مو دل دیگر بسته ست
شماره ۲۳۹ - ای خوش آن وقت که ما را دل بی غم بوده ست
شماره ۲۴۱ - در سرم تا ز سر زلف تو سودایی هست
شماره ۲۴۳ - سر آن قامت چون سرو روان خواهم گشت
شماره ۲۴۴ - خبری ده به من، ای باد که جانان چونست
شماره ۲۴۵ - نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست
شماره ۲۴۶ - شب و روز می بنالم ز جفای چشم مستت
شماره ۲۴۷ - صفتی ست آب حیوان، زدهان نوشخندت
شماره ۲۴۸ - منم و خیالبازی، شب و روز با جمالت
شماره ۲۴۹ - اثری نماند باقی ز من اندر آرزویت
شماره ۲۵۰ - گر چه سرو باغ را بالا خوش است
شماره ۲۵۱ - بار عشقت بر دلم باری خوش است
شماره ۲۵۲ - عاشقان را درد بی مرهم خوش است
شماره ۲۵۳ - کار بالای تو تا بالا گرفت
شماره ۲۵۵ - مردم از کوی تو چون بیدل نرفت
شماره ۲۵۶ - از تو بر خاطر مرا آزار نیست