غزل ۲۰۵ - فلک اسباب دولت را ز بهر ناکسان دارد
غزل ۲۱۵ - وداع ناشده دل حال صبر در هم دید
غزل ۲۱۶ - شب که جوش گریه من مایه سیلاب بود
غزل ۲۱۹ - بجز سکوت ز روشندلان نمی آید
غزل ۲۲۳ - دل نه ازوست نه زما، یار چو بی نقاب شد
غزل ۲۲۸ - دست از ساغر امید کشیدن دارد
غزل ۲۲۹ - سرفراز آن سر که فارغ از غم سامان شود
غزل ۲۳۰ - برای داغ تو بر دل توان و تاب نوشتند
غزل ۲۳۴ - دل که چندین آه از جان می کشد
غزل ۲۳۸ - چند نومید ز کوی تو دل زار آید
غزل ۲۳۹ - دل بجذب خواری خود جور دشمن می کشد
غزل ۲۴۰ - کسیکه از گل داغ تو گلستان دارد
غزل ۲۴۲ - مشکل اهل محبت ز تو آسان نشود
غزل ۲۴۶ - تا دل دیوانه بود از عافیت دلگیر بود
غزل ۲۴۷ - خیال زلف تو بازم بدست سودا داد
غزل ۲۴۸ - داغ اگر بر روی همچون برگ گل جا می کند
غزل ۲۵۰ - بپرسش آمد و عاشق همین دو دم دارد
غزل ۲۵۱ - نه طره ات غم شبهای تار من دارد
غزل ۲۵۳ - پایمزد عجز ما بیداد دست زور بود
غزل ۲۵۵ - ایدل چو راز دوست نخواهی سمر شود