عرفان

اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۰۰ - هر نفسی عشق او بی‌دل و دینم کند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۱۱ - نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟ اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۱۲ - گر کسی در عشق آهی می‌کند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۱۴ - قلندران تهی سر کلاه دارانند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۱۵ - در بند غم عشق تو بسیار کسانند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۱۷ - گر نقش روی خوب تو بر منظری کنند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۱۸ - مردم شهرم به می‌خوردن ملامت می‌کنند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۱۹ - آنرا که جام صافی صهباش می‌دهند اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۲۵ - تا کی از هجر تو بی‌خواب و خورم باید بود؟ اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۲۹ - دیگی که پار پختم چون ناتمام بود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۳۵ - دوش بی‌روی تو باغ عیش را آبی نبود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۳۶ - من از آن که شوم کو نه ازان تو بود؟ اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۳۷ - دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۴۳ - غیر ازو هر چه هست بازی بود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۴۷ - آن فروغ دیده و آن راحت دل می‌رود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۵۱ - هر که او بیدق این عرصه شود شاه شود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۵۲ - در عشق اگر زبان تو با دل یکی شود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۵۶ - شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۵۹ - تو آن گم کرده را مشنو که بی‌زاری پدید آید اوحدی مراغه‌ای غزلیات غزل ۳۶۵ - هر که مشغول تو گشت از دگران باز آید