غزل ۲۸۰ - من نمیگویم که عاقل باش یا دیوانه باش
غزل ۲۸۱ - چون صبا شانه زند طرهٔ عنبربارش
غزل ۲۸۲ - تو و چشم سیه مستی که نتوان دید هشیارش
غزل ۲۸۳ - چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش
غزل ۲۸۴ - لب تشنهای که شد لب جانان میسرش
غزل ۲۸۵ - تویی آن آیت رحمت که نتوان کرد تفسیرش
غزل ۲۸۷ - گر هلاک من است عنوانش
غزل ۲۸۹ - دامن کشان شبی گذر افتاد بر منش
غزل ۲۹۰ - خوشا دلی که تو باشی نگار پردهنشینش
غزل ۲۹۲ - تا دهان او لبالب شد ز نوش
غزل ۲۹۳ - شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش
غزل ۲۹۵ - خوش آن که باده بنوشد به روی چون ماهش
غزل ۲۹۶ - نگه داشت غزالی دل مرا به نگاهش
غزل ۲۹۸ - چشم عقلم خیره شد از عکس روی تابناکش
غزل ۲۹۹ - در پا مریز حلقهٔ زلف بلند خویش
غزل ۳۰۰ - در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش
غزل ۳۰۲ - رنج بیهوده مکش، گه به حرم گاه به دیر
غزل ۳۰۳ - چندین هزار صید فتد از قفای تو
غزل ۳۰۴ - آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش
غزل ۳۰۶ - بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق