غزل ۱۱۷ - نه تنها، بر سر کوی تو ما را، کار، میافتد
غزل ۱۱۸ - من امروز، از میی مستم، که در ساغر نمیگنجد
غزل ۱۱۹ - هر دمم، چهره به خون مژه، تر میگردد
غزل ۱۲۰ - ترک چشم تو، که با تیر و کمان میگردد
غزل ۱۲۱ - روی تو آب چشمه خورشید میبرد
غزل ۱۲۲ - به حضرت تو، که یارد، که قصهای ز من آرد؟
غزل ۱۲۳ - مسپار دل، به هر کس، که رخ چو ماه دارد
غزل ۱۲۴ - گراز تن جان شود معزول، عشقت جای آن دارد
غزل ۱۲۶ - جان زندگی از چشمه پرنوش تو دارد
غزل ۱۲۸ - دام زلف تو به هر حلقه، طنابی دارد
غزل ۱۲۹ - دل نصیب از گل رخسار تو، خاری دارد
غزل ۱۳۰ - باد هوای کویت، گرد از جهان برآرد
غزل ۱۳۱ - نه قاصدی که پیامی، به نزد یار برد
غزل ۱۳۲ - کیست که قصهٔ مرا پیش نگار من برد؟
غزل ۱۳۳ - چشمت به خواب چشم مرا خواب میبرد
غزل ۱۳۵ - خاک آن بادم که از خاک درت بویی برد
غزل ۱۳۶ - یارم به وفا وعده بسی داد و جفا کرد
غزل ۱۳۸ - سحرگه بلبلی آواز میکرد
غزل ۱۳۹ - عذارت خط به بخت ما درآورد
غزل ۱۴۰ - ناتوان چشم توام گرچه به زنهار آورد