غزل ۱۶۴ - دلم را جز سر زلفت، دگر جایی نمیباشد
غزل ۱۶۵ - مرا هوای تو از سر بدر نخواهد شد
غزل ۱۶۶ - من چه دانستم که هجر یار چندین در کشد؟
غزل ۱۶۸ - میکشم خود را و بازم دل بسویش میکشد
غزل ۱۶۹ - باد سحر از بوی تو دم زد، همه جان شد
غزل ۱۷۰ - آن جان عزیز نیست که در کار ما نشد
غزل ۱۷۱ - نظری کن که دل از جور فراقت خون شد
غزل ۱۷۲ - نگارینا به صحرا رو، که بستان حله میپوشد
غزل ۱۷۳ - ز صبا سنبل او دوش به هم بر میشد
غزل ۱۷۵ - غوغای عشق دوشم، ناگاه بر سر آمد
غزل ۱۷۶ - جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد
غزل ۱۷۸ - گل که خوش طلعت و خوشبو آمد
غزل ۱۸۰ - کسی که قصه درد مرا نمیداند
غزل ۱۸۱ - تو را آنی است در خوبی که هرکس آن نمیداند
غزل ۱۸۳ - زلف و رخسار تو را شام و سحر چون خواند؟
غزل ۱۸۴ - لاابالی وار، دستی بر جهان خواهم فشاند
غزل ۱۸۶ - چشم مخمور تو مستان را به هم بر میزند
غزل ۱۸۷ - هر شب از کویت مرا سر مست و شیدا میکشند
غزل ۱۸۸ - هر شبی سودای چشمش بر سرم غوغا کند
غزل ۱۹۰ - هر شب این اندیشه در بر غنچه را دل خون کند