فلسفه

کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۵۸ - نه درین گلشن گلی از آشنائی بو دهد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۵۹ - چو شمع گرمی آن بیوفا زبانی بود کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۶۱ - کجاست بخت که تنگش کسی ببر گیرد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۶۳ - گل در چمن بجز خار در پیرهن ندارد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۶۷ - وصلت غبار غم ز دل ما نمی برد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۶۸ - گردون بشیشه تهیم سنگ کین زند کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۷۲ - چو سایه گمرهی از ما جدا نخواهد شد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۷۳ - از ضبط گریه دست دل ناتوان کشید کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۷۶ - به راه عشق که هرگز به سر نمی آید کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۷۷ - می نشاط نه جام جهان نما دارد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۷۸ - کسی که از خضر آب بقا نمی گیرد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۷۹ - مریض را چو عیادت کشد دوا چه کند کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۸۰ - هرگز دل عاشق ز هوس رنگ نگیرد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۸۳ - خوش آن زمان که عتاب بهانه ساز نبود کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۸۶ - مرد حق بین که بلا را ز خدا می بیند کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۸۷ - اقلیم دل به زور مسخر نمی شود کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۸۸ - ز شیرین جان ها بس که تیغت شهدپرور شد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۸۹ - ز تازه شاخه گلی خانه ام گلستان بود کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۹۰ - صاحب همت که دست از کار دنیا می کشد کلیم کاشانی غزلیات غزل ۳۹۲ - گر کرم در طبع نبود باده اش پیدا کند