فلسفه

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۴۷ - گلی به رنگ رخش گلستان ندارد هیچ سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۵۷ - زبان که یاد دل بوالفضول می آرد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۶۰ - زین چرخ ستمکشان نرستند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۶۱ - سحر شد و دم تأثیر ناله می گذرد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۶۲ - عمرها رفت و نشد نام زلیخایی بلند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۶۷ - آبروی تیغ را خونگرمی بسمل برد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۷۲ - آمد دی و ز میکده ها شور شد بلند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۷۶ - به غیر کار جفا آسمان نمی داند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۸۳ - مرا بر حاصل کس نیست امید سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۸۶ - چشم خویشان را حسد از بس به دولت شور کرد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۹۱ - چو حسن سبز تمنای اهل دید بود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۹۴ - ابر چشمم چون به عزم گریه دامان بشکند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۹۵ - خراب نشأه ی آن لب، می و مینا نمی داند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۹۹ - شد بهار و شمع با گل آشنایی می کند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۰۰ - زاهد امشب تا سحر با ما شراب ناب زد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۰۱ - سیل ویرانی ز کنج خانه ی ما می برد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۱۲ - درین ره کعبه سنگ راه باشد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۱۴ - کسی کز عاشقی دم زد، چه باک از دشمنی دارد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۱۶ - مرا به کوی تو دلگرمی شراب آورد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۲۱ - آنکه در پیری می عشرت به ساغر می کند