غزل ۱ - ای دوست مرانم ز در خویش خدا را غزل ۲ - بگوی زاهد خودبین بادپیما را غزل ۳ - دل بی تو تمنا نکند کوی منا را غزل ۴ - آتش عشقم بسوخت خرقه طامات را غزل ۵ - یا میکده را دربند این رند شرابی را غزل ۶ - بر باد فنا تا ندهی گرد خودی را غزل ۷ - تا نشوئید به می دفتر دانایی را غزل ۸ - از باده مست گشت بت می‌پرست ما غزل ۹ - گردون چو زد لوای ولایت به بام ما غزل ۱۰ - لبریز تا ز باده نگردید جام ما غزل ۱۱ - باز آهنگ جنون کردیم ما غزل ۱۲ - از یک خروش یا رب شب زنده‌دارها غزل ۱۳ - بشنو ز ما که تجربه کردیم سال‌ها غزل ۱۴ - ز دست عقل به رنجم بیار جام شراب غزل ۱۵ - عشق به یک سو فکند پرده چو از روی ذات غزل ۱۶ - هر دلی کز تو شود غمزده، آن دل شاد است غزل ۱۷ - به کیش اهل حقیقت کسی که درویش است غزل ۱۸ - بر آنکه مرید می و معشوقه و جام است غزل ۱۹ - مقصد من، خواجه، مولای من است غزل ۲۰ - تا سر زلف پریشان تو چین در چین است غزل ۲۱ - محرم راز خدایی دل دیوانه ماست غزل ۲۲ - می ناچشیده حالت مستانت آرزوست؟ غزل ۲۳ - زاهد نشُسته دست ز تن جانت آرزوست؟ غزل ۲۴ - دوشینه سخن از خم آن زلف دوتا رفت غزل ۲۵ - چو پوست تخت من است و کلاه پشمین تاج غزل ۲۶ - دلی که در خم آن زلف تابدار افتاد غزل ۲۷ - خواجه آن روز که از بندگی آزادم کرد غزل ۲۸ - پیش تیر نگهش سینه سپر خواهم کرد غزل ۲۹ - بعد از این خدمت آن سرو روان خواهم کرد غزل ۳۰ - ترک من از خانه بی‌حجاب برآمد غزل ۳۱ - هر که از تن بگذرد جانش دهند غزل ۳۲ - تا زنگ سیه ز آینه دل نزداید غزل ۳۳ - می خور که هر که می نخورد فصل نوبهار غزل ۳۴ - دیوانه کرده است مرا عشق روی یار غزل ۳۵ - مگر شد سینه‌ام شب وادی طور غزل ۳۶ - هرکه آئین حقیقت نشناسد ز مجاز غزل ۳۷ - زاهد خودپرست کو تا که ز خود رهانمش غزل ۳۸ - آنکه هر دم زندم ناوک غم بر دل ریش غزل ۳۹ - کردیم عاقبت وطن اندر دیار عشق غزل ۴۰ - شد بر فراز مسند دل باز شاه عشق غزل ۴۱ - آنکه ناید به دلش رحم ز بیماری دل غزل ۴۲ - شکست گر دلت از کس مرنج ای عاقل غزل ۴۳ - تا چند سرگران ز مدار جهان شوم غزل ۴۴ - ما سال‌ها مجاور میخانه بوده‌ایم غزل ۴۵ - منت خدای را که خدا را شناختیم غزل ۴۶ - با توسن خیال به هر سو شتافتیم غزل ۴۷ - دی مغبچه‌ای گفت که ما مظهر یاریم غزل ۴۸ - گفتگوی زاهد از علم است و ظن غزل ۴۹ - خیز و رو آور به معراج یقین غزل ۵۰ - ز خود گذشتم و گشتم ز پای تا سر او غزل ۵۱ - به عقل غره مشو تند پا منه در راه غزل ۵۲ - از آن می شفقی رنگ یک دو جامم ده غزل ۵۳ - رخی چو لاله و زلفی چو مشک تر داری غزل ۵۴ - یا شب افغان شبی یا سحر آه سحری غزل ۵۵ - ز نام بهره نبردیم غیر بدنامی غزل ۵۶ - یار اگر با ما ز راه لطف بنشیند دمی غزل ۵۷ - صحبت دوستان روحانی غزل ۵۸ - رسید موسم پیری گذشت دور جوانی غزل ۵۹ - به من فرمود پیر راه بینی غزل ۶۰ - یاس را هرگز مباد ای دوست در دل ره دهی